Military Rule - စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (ႏုိင္ငံေရးေ၀ါဟာရ)

စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိသည္မွာ လက္နက္ကုိင္အင္အားျဖင့္ အစုိးရ၏ အာဏာပုိင္အပုိင္းကုိ သိမ္းယူျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥအားလုံးနီးပါးသည္ တရားေသာ ေရြးေကာက္ပြဲအရ မဟုတ္ဘဲ၊ စစ္တပ္မွ အင္အားျဖင့္ အာဏာကုိယူျခင္း ဟု နားလည္ထားၾကသည္။ စစ္တပ္ဆန္ျခင္း Militarization ဆုိသည္မွာ အရပ္သားက႑ကုိ စစ္တပ္မွ ၾသဇာလႊမ္းမုိးလာျပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မသိမသာျဖစ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ စစ္တပ္အဏာပုိင္မ်ားသည္ အာဏာမွ ဖယ္ရွားခံရသည္ျဖစ္ေစ၊ မိမိတုိ႔ဆႏၵအရ အာဏာမွ ဆင္းေပးသည္ျဖစ္ေစ၊ ႏုိင္ငံေရးနယ္တြင္ တုိက္ရုိက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မႈ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း သူတုိ႔ၾသဇာကုိ ထိန္းသိမ္းထားကာ ႏုိင္ငံေရးအေပၚ ဆက္လက္လႊမ္းမိုးလာမႈကုိ ျဖစ္ေစသည္။ ႏုိင္ငံတုိ႔၏ ၾကီးထြားတုိးတက္လာမႈတြင္ စစ္တပ္မွ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈရွိျခင္းသည္ ထူးျခားသည့္ ကိစၥလကၡဏာတရပ္ မဟုတ္ပါ။ ေရွးေရာမႏွင့္ ဂရိအင္ပါယာမ်ား ေပါက္ဖြားလာသည္မွာ စစ္အာဏာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္လည္း တုိးတက္ေသာႏုိ္ငံမ်ားႏွင့္အတူ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ ေရာေထြးေနတတ္သည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္ က်ေရာက္သည့္ ႏုိင္ငံအမ်ားအျပားကုိ ေလ့လာၾကည့္ပါက အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ ေတြ႔ႏုိင္သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းေသာအခါ အီသီယုိးပီးယားႏုိင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ စက္မႈလက္မႈႏုိင္ငံျဖစ္စ ထုိင္းႏုိင္ငံ၌ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ တုိင္းျပည္၌ တုိးတက္မႈ ရွိခဲ့သည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံႏွင့္ အီသီယုိးပီးယားႏုိင္ငံတုိ႔သည္ ကုိလုိနီလက္ေအာက္ခံႏုိင္ငံမ်ား မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈ ျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကုိ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိရန္ ခက္ခဲလွသည္။ 

အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပုိင္တုိင္းျပည္မ်ားတြင္သာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈသည္ အေျခအေနေပးမည္မဟုတ္ပဲ လက္နက္ပုိင္သူပုန္မ်ား အုပ္စုိးထားေသာ နယ္ေျမႏွင့္ ျပည္သူလူထုသည္လည္း လက္နက္ကုိင္အင္အားစုမ်ား၏ စစ္တပ္မွ ၾကီးစုိးမႈခံထားရသည္ကုိ ေတြ႔ႏုိင္ေပသည္။ အာဖရိကတြင္ စစ္တပ္မွ ပညာမတတ္ေသာ(သုိ႔)အငယ္တန္းအရာရွိမ်ားက အာဏာသိမ္းမႈမ်ား ပုိမုိျဖစ္ေစႏုိင္ေသာ အေျခအေနရွိသည္။ ကြန္ဂုိတြင္ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္၊ လုိင္ဘီးရီးယားတြင္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္၊ ဂါနာတြင္ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္၊ အီသီယုိးပီးယားတြင္ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ႏွင့္ အဓိကရအားျဖင့္ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ယူဂန္ဒါတြင္ “အီဒီအယမင္”ဆုိသူ၏ အာဏာသိမ္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ေလသည္။ ပညာမတတ္ ရမ္းကားလွသည့္“အီဒီအာမင္”၏ ပုံသဏၭန္သည္ စစ္အာဏာပုိင္၏ အသြင္ပီသေပသည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသည္ စီးပြားေရးကုိက်ဆင္းေစကာ လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ခ်ဳိးေဖါက္သည္မွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွန္ကန္ေပသည္။ အျမဲတမ္းမွန္ကန္လွသည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ ရွိေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အေကာင္းႏွင့္အဆုိး ဒြန္တြဲေနသည္ကုိ ျမင္ႏုိင္ေပသည္။ တခ်ဳိ႕အာရွႏုိင္ငံမ်ားသည္ (ဥပမာ ေတာင္ကုိးရီးႏွင့္ထုိင္၀မ္) စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ တင္းၾကပ္စြာရွိေသာ္လည္း ခ်မ္းသာလာသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပၚထြန္းလာရန္မွာ စစ္ဘက္မွ လုိလားမႈရွိရမည္ျဖစ္ျပီး သက္ဆုိင္ရာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ အေျခအေနေပၚတြင္လည္း မူတည္သည္။ ဤအေျခအေနသည္ အမ်ားအားျဖင့္ အရပ္သားအစုိးရသည္ ေကာင္းမြန္စြာမအုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခ်ိန္ (အဂတိလုိက္စားမႈမ်ားႏွင့္ၾသဇာမထိေရာက္မႈမ်ား ရွိလာခ်ိန္)တြင္ ျဖစ္သည္။ ဤသုိ႔ေသာအေျခအေနမရွိပါက စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းရန္ ခက္ခဲလွပါသည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ေလ့လာရာတြင္ ေယဘုယ် ေတြ႔ရွိေသာအခ်က္မ်ားမွာ -

၁။ လူတန္းစားတရပ္ ဘာသာေရးတခု သုိ႔မဟုတ္ စစ္တပ္ကုိ လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္ထားေသာ လူမ်ဳိးစုတခုေပၚတြင္ အခြင့္အေရးေပးတတ္သည့္ သေဘာရွိျခင္းႏွင့္ ၂။ တျခားေသာႏုိင္ငံေရးအတုိက္အခံမ်ားကုိ ႏွိပ္ကြပ္လုိျခင္း ျဖစ္သည္။ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းရန္ ျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားမွာ - ၁။ အဓိကအေရးပါေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးရည္မွန္းခ်က္ျမင့္ျခင္း။ ၂။ အရပ္သားအစုိးရေအာက္ရွိ စစ္တပ္မွ ၎၏အေျခအေနအေပၚ မေက်နပ္ျခင္း။(ဥပမာ-လက္နက္ကုိင္ကိရိယာ မျပည့္စုံမႈ) ၃။ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ လူတန္းစားအက်ဳိးစီးပြား။ ဥပမာ- ပညာတတ္ကုန္သည္လူတန္းစား။ ၄။ ေဒသဆုိင္ရာ(သုိ႔မဟုတ္)တစ္ႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ လုံျခဳံေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအရ မေျဖရွင္းႏုိင္ျခင္း။ ၅။ အရပ္သားအစုိးရကုိ ျပည္သူအမ်ားစုက မေက်နပ္ျခင္း။

၆။ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာႏွင့္ အရပ္သားအစုိးရတုိ႔အၾကား လူမ်ဳိးေရး ျခားနားမႈရွိျခင္းတုိ႔ျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ အရပ္ဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးသုိ႔ ကူးေျပာင္းရန္ အလြန္ခက္ခဲေလ့ရွိသည္။ အေၾကာင္းမွာ အာဏာအလြဲသုံးစားျပဳျပီး ႏွိပ္စက္မႈမ်ားကုိ က်ဴးလြန္ထားသည့္ စစ္ေခါင္းေဆာင္တုိ႔သည္ သူတုိ႔အား အေရးယူမႈႏွင့္ ဖမ္းဆီးမႈမ်ားျပဳလုပ္မည္ကုိ ရာထူးမွ မခံရမီွ အျပင္းအထန္ ကာကြယ္ခုခံၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔သည္ တုိင္းျပည္မွ ထြက္ခြါျပီး ႏုိင္ငံျခားတြင္ ခုံလႈံၾကျပီး တုိင္းျပည္ကုိ အေၾကြးပုံၾကီးျဖင့္




က်န္ရစ္ေစတတ္သည္။ ျပည္တြင္း၌ေနလွ်င္လည္း ႏုိင္ငံေရးနယ္ပုိင္းမွ တစုံတရာေရာဆုတ္လွ်က္ တုိင္းျပည္ကုိ မည္သုိ႔အုပ္ခ်ဳပ္ရမည္ကုိ အရပ္သားအစုိးရႏွင့္ သေဘာတူခ်က္လုပ္ေတာ့သည္။ မိမိတုိ႔ႏွင့္ သေဘာတူညီခ်က္ရွိသည့္အတုိင္း မလုပ္ပါက ေနာက္တဖန္ အာဏာျပန္သိမ္းရန္ ျခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားပါရွိတတ္သည္။ အာဏာမရုတ္သိမ္းမီွ ျပဳလုပ္တတ္သည့္ ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ား 
၁။ အာဏာသိမ္းစဥ္အခ်ိန္က ပါ၀င္ေသာစစ္အရာရွိမ်ားအားလုံး၏ လုံျခဳံေရး။ 
၂။ စစ္တပ္၏အက်ဳိးစီးပြားအားလုံး လုံျခဳံေသခ်ာေရး။ 
၃။ အစုိးရအေနႏွင့္ စစ္တပ္၏ ႏုိင္ငံအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အျမင္ကုိ အေလးထားရန္။
၄။ အရပ္သားအစုိးရအသစ္တြင္ စစ္တပ္မွ သေဘာတူညီထားေသာ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦးကုိသာ ဦးေဆာင္ေစရန္။ 

အစုိးရအဖြဲ႔၏ အျပင္ဖက္တြင္ရွိေသာ စစ္အရာရွိတုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ၾသဇာႏွင့္ အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ အသစ္တက္လာမည့္ အရပ္သားအစုိးရအတြင္းရွိ ႏုိင္ငံေရးသမားတခ်ဳိ႕ႏွင့္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားေလ့ရွိသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန၏ ႏွစ္စဥ္ ဘတ္ဂ်က္ကုိ မ်ားစြာရရွိေစသည္။ ဘတ္ဂ်က္တြင္ အာမခံရျပီးလွ်င္ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ စစ္အရာရွိမ်ားလည္း နီးစပ္သည့္ စီးပြားေရးသမားမ်ားကုိ ကန္ထရုိက္ေပးေလ့ရွိသည္။ ဤသုိ႔ စစ္ဖက္ႏွင့္ အရပ္ဖက္ လုပ္သည့္ စီးပြားေရးကုိ စစ္ဖက္စီးပြားေရးမဟာမိတ္ ဟူ၍ ေခၚတြင္ၾကသည္။

 ႏုိင္ငံေရးေ၀ါဟာရ စာအမွတ္စဥ္(၂)မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖၚျပထားသည္။ 
  
 http://parsithan.blogspot.se/2012/10/military-rule.html

KNLA စစ္ဦးစီးခ်ဴပ္ဗုိလ္ခ်ဴပ္ႀကီးမူတူးေစးဖုိးထုတ္ပယ္ ခံရျခင္းႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ဆက္စပ္ျပီးျဖစ္သင့္ရန္မ်ားအတြက္အႀကံ့ျပဳျခင္း

Norwegian peace fund initiative temporarily suspended

By HANNA HINDSTROM
Published: 10 October 2012

The Norwegian government has vowed to temporarily suspend its peace fund initiative for Burma’s border regions until the leadership of the Karen National Union (KNU) resolves their political differences.

The move follows news of a serious rift in the senior ranks of the KNU over how to approach ceasefire negotiations with the government, resulting in the dismissal of three senior leaders last week.

“We are actually going to step back for a while in order to allow for these internal discussions to work themselves out,” Charles Petrie, head of the Myanmar Peace Support Initiative (MPSI) told DVB in an interview. “We are not going to push for more pilots, we are not going to bring any visibility to existing pilots.”

Commander-in-Chief General Mutu Say Poe and two leading peace negotiators, David Htaw and Roger Khin were dismissed last Thursday over allegations they colluded with the army to open an unauthorised liaison office in the Karen state capital Hpa-an. Brig-Gen Baw Kyaw Heh was swiftly appointed the new Commander-in-Chief.

The MPSI, which aims to support the peace process through development grants, has previously been accused of pressuring exile groups into joining the government. Last week, the European Karen Network expressed concern over the role of the Norwegian initiative in fuelling the current rift in the Karen leadership – an accusation the MPSI strongly denies.

“We are not actually involved in the establishment of liaison offices, we are working far more on identifying pilot projects in certain areas,” said Petrie. “We have not been asked to do anything in Hpa-an and right now we wouldn’t.”

But Petrie conceded that pushing for further pilot projects before a political resolution was reached “would be seen to be making the arguments of one group.”

In a policy paper released on Monday, a coalition of grassroots organisations criticised the MPSI for fuelling a “division of opinion” within ethnic groups by approaching its leaders on an individual basis.

After a Norwegian delegation visited Karen state in May with KNU leader Paho Htoo Htoo lay, General Secretary Zipporah Sein complained that she had not been informed of the mission. One of the MPSI’s primary consultants, Ashley South, is also a long-term critic of the KNU and is known to have a poor relationship with some of its members.

“They need to approach the KNU as an institution rather than individual leaders of the KNU,” Paul Sein Twa Director of the Karen Environmental and Social Action Network (KESAN) told DVB. “If you approach them from direct channels and information gets shared among the leadership and civil society then the peace is likely to be more sustainable.”

Grassroots voices have repeatedly called for greater transparency and accountability of international peace funds operating in Burma’s border regions.

“We believe that this is a time of many opportunities for our country, but we want donors to invest properly in order to truly support sustainable peace. Economic development cannot be a substitute for a political settlement to long-standing inequality and lack of fundamental rights for Burma’s ethnic nationalities,” said Khin Ohmar.

Local sources suggest the rift in the KNU risks splitting the group into two factions. The central committee was scheduled to meet on Monday to discuss a resolution to the crisis, but it was cancelled at the last minute.

Naw Dah Eh Ker, General Secretary of the Karen Women’s Organisation, told DVB there was endemic confusion over the organisation’s future among community-based organisations, civil society and even the KNU itself.

The KNU has a long history of internal rivalry and factionalism. In 2007, Maj-Gen Htain Maung, who led the KNU’s Brigade 7, defected to form a splinter group loyal to the government, known as the KNU/KNLA peace brigade. The Democratic Karen Buddhist Army also split from the KNU in 1994.

Some exile groups have accused the government of exploiting internal fractures for political gain. But the government’s chief negotiator, Aung Min, on Saturday denied allegations they were involved in “divide and rule tactics”, adding that the peace process would proceed as usual.

”My sense right now is that the government would prefer the KNU to remain one entity – because it’s much easier for them to negotiate with one entity,” said Petrie. “The crux of the concern is linked to political dialogue, some believe that the government is committed to political dialogue and others aren’t sure.”

“It’s important that the groups be given the space necessary to find common ground to address these internal tensions.”

The KNU signed a tentative ceasefire agreement with the government on 12 January.

ထံရူဿ္ကီဿ္သဲးတဿ္ခီဢ္ရီဿ္လဿအအိဢ္ဒီးခ့ဢ္အဲဢ္ယူဢ္ခိဢ္နဿ္တဖဢ္

ဟံးန့ဿ္အီၯလဿသီသံဢ္ခိဢ္ပွာ္ယဲၯသန့အပူၯ

ဒုဢ္ဒါလဿအအီဢ္လီၯကလဲတဿ္လဿကညီတဿ္ပဿဿ္ဆဿအထဿပူၯ

ဟံးန့ဿ္အီၯလဿ သီသံဢ္ခိဢ္ပွာ္ယဲၯသန့အပူၯ

သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွ တမီလ္က်ား သင္ခန္းစာ

သတင္းေဝဖန္ခ်က္

ျမန္မာႏွင့္ သီရိလကၤာတို႔က ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ဘာသာတရား၊ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း ကူးလူးဆက္ဆံခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား သံတမန္ ဆက္ဆံေရး ထူေထာင္ခဲ့ၾကသည္မွာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္ ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံက သူတို႔ႏိုင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသား သူပုန္အုပ္စုတခု ျဖစ္သည့္ 'တမီလ္က်ားမ်ား'ဟု လူသိမ်ားၾကသည့္ တမီလ္ အီလမ္ က်ားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ (LTTE) ကို ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္၊ ေမလတြင္ အဆံုးသတ္ စစ္ဆင္ေရး ဆင္ႏႊဲကာ တိုက္ခိုက္အႏိုင္ယူႏိုင္ခဲ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ ဆယ္စုႏွစ္ ၃ ခုေက်ာ္ ျဖစ္ပြားေနသည့္ ျပည္တြင္းစစ္ကို နိဂံုးကမၸတ္ အဆံုးသတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ေျခမႈန္းခံလိုက္ရတဲ့ တမီလ္ အီလမ္ က်ားလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ား၊ ဓါတ္ပံု-Google တမီလ္က်ားမ်ားကို တိုက္ခိုက္အႏိုင္ယူၿပီး တလအၾကာ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ သီရိလကၤာ သမၼတ မဟိႏၵရာ ရာဂ်ာပက္ဆာ (Mahindra Rajapaksa) က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အလည္အပတ္ခရီး လာေရာက္ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံအၾကား ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ ကူးလူးဆက္ဆံေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း ဆက္ဆံေရး ကိစၥမ်ားသာမက ႏိုင္ငံေရးအရ ခ်စ္ၾကည္ေရး ခိုင္ျမဲေစ ရန္ လာေရာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုမွ်မက ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္လည္း ထပ္ေလာင္း အတည္ျပဳခဲ့ၾကေသးသည္။ တာမီလ္က်ား သူပုန္မ်ားကို ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ သီရိလကၤာ သမၼတ က ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ပထမဦးဆံုးခရီး ထြက္လာခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္တြင္ သမၼတ မဟိႏၵရာ ရာဂ်ာပက္ဆာ က ျမန္မာႏွင့္ သီရိလကၤာ ႏွစ္ႏိုင္အၾကား ေထာက္လွမ္းေရး ကိစၥမ်ားႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ တိုက္ဖ်က္ေရးကိစၥမ်ားတြင္ ပိုမိုတိုးျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္ရန္လည္း သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။ အၾကမ္းဖက္မႈ တိုက္ဖ်က္ေရးဟုဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံက တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ သူပုန္ထမႈ ပဋိပကၡမ်ား ဆက္လက္ၾကံဳ ေတြ႔ေနရဆဲ ႏိုင္ငံတခုျဖစ္ၿပီး ယခင္စစ္အစိုးရက တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႔မ်ားကို မၾကာခဏဆိုသလို အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားအျဖစ္ စြပ္စြဲမႈမ်ား ရွိေနခဲ့သည္။

ယခုႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား ႏိုင္ငံေရးအရ ဆက္ဆံလာသည္ကို ေထာက္ရႈျခင္းအားျဖင့္ သံသယရွိစရာ မလိုသည့္အခ်က္မွာ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သီရိလကၤာ သမၼတ မဟိႏၵရာ ရာဂ်ာပက္ဆာ၏ တမီလ္က်ားသူပုန္မ်ားအေပၚ အၾကင္နာကင္းကင္းျဖင့္ စစ္ေရးအရ အႏိုင္ယူႏိုင္ခဲ့မႈ ေအာင္ပြဲအေပၚတြင္လည္း အထင္ၾကီး ေလးစားေနပံုရပါသည္။ ထို႔အျပင္ အျခားသံသယျဖစ္စရာ မလိုသည့္အခ်က္မွာ ျမန္မာစစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သီရိလကၤာတို႔၏ ေသာင္းက်န္းသူ ႏွိမ္နင္းေရးစစ္ပြဲ မိုဒယ္အေပၚတြင္လည္း အထင္ၾကီး အားက်ေနၾကမည္ ျဖစ္ၿပီး သမၼတ မဟိႏၵရာက မည္သို႔မည္ပံုေခ် မႈန္းလိုက္သည္ကိုလည္း သင္ခန္းစာယူေကာင္း ယူလိုၾကေပလိမ့္မည္။ သီရိလကၤာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၏ အခန္းက႑

၂ဝဝဝ ခုႏွစ္တြင္ သမၼတ ကုမရတြန္ဂါ ဦးေဆာင္သည့္ သီရိလကၤာအစိုးရႏွင့္ တမီလ္ ေျပာက္က်ားမ်ားတို႔၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံကိုလည္း ၾကားဝင္ျဖန္ေျဖသူအျဖစ္ ပါဝင္ပါရန္ ဖိတ္ခဲ့ၾကသည္။ ၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္တြင္ သီရိလကၤာ အစိုးရႏွင့္ တမီလ္ေျပာက္က်ားတို႔အၾကား အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္တြင္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို သမၼတသစ္ မဟိႏၵရာ ရာဂ်ာပက္ဆာႏွင့္ ျပန္၍ ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္တြင္ မဟိႏၵရာ ရာဂ်ာပက္ဆာ ဦးေဆာင္သည့္ အစိုးရဖက္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့သည္။ ေနာ္ေဝအရာရွိ အမ်ားဆံုး ဦးေဆာင္ၾကသည့္ သီရိလကၤာ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရး မစ္ရွင္ The Sri Lankan Monitoring Mission (SLMM) လည္း ႏိုင္ငံအတြင္းမွ ထြက္ခြာခဲ့ၾကရသည္။ ၎ေနာက္ပိုင္းတြင္ တမီလ္ ေျပာက္က်ားမ်ား အစိုးရ၏ ေမလ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ထိုးစစ္တြင္ လံုးဝေခ်မႈန္းျခင္း ခံလိုက္ရေတာ့သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္အထိ သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံမွ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္း မ်ားသည္ မယ္မယ္ရရ အလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္ဟူ၍ မရွိဘဲ အက်ယ္အျပန္႔ ျပႆနာမ်ား ရွိေနၾကသည့္ စစ္မက္အင္အားစု ႏွစ္ခု အၾကား ယာယီ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္မွ်ကိုသာ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ စစ္ပြဲ ပဋိပကၡနိဂံုးခ်ဳပ္ အဆံုးသတ္ႏိုင္ေစေရး ၾကိဳးပမ္းခဲ့သည့္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မွာလည္း အရႈံးႏွင့္ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္သည္။ 

ဤသို႔ ရႈံးနိမ့္ရမႈကို ျပန္ၾကည့္သည့္အခါ အေၾကာင္းအရင္း အမ်ားအျပားရွိေနသည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညိႇႏိႈင္းၾကသူမ်ားက ႏိုင္ငံ၏ ႏွစ္ ၃ဝ ၾကာ ျဖစ္ပြားေနခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းစစ္၏ အရင္းခံ အေၾကာင္းတရားမ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ျခင္း မရွိၾကသလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ ဆိုသည္မွာ သူတို႔က စာရြက္ေပၚမွ လုပ္ငန္းစဥ္ကိုသာ နားလည္ထားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ရလဒ္အျဖစ္ တမီလ္လူမ်ဳိးတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရရွိေရး အခြင့္အေရးသည္လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ႏွင့္အတူ ရႈံးနိမ့္သြားရေတာ့သည္။ ထို႔အျပင္ စစ္မက္ျဖစ္ပြားေနသည့္ အင္အားစု ႏွစ္ခုအၾကား အေျခခံက်က် အေျပာင္းအလဲမ်ားကိုလည္း ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။

သို႔ပါေသာ္လည္း ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္သည္ပင္ တမီလ္ေျပာက္က်ားတို႔ကို ေမလ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္တြင္ အျပဳတ္ေဆာ္ အႏိုင္ယူခဲ့သည့္ တိုင္းရင္းသား ျပည္တြင္းစစ္ပြဲကို တဖက္သတ္ အဆံုးသတ္ နိဂံုးခ်ဳပ္ေစခဲ့ေသာ ေအာင္ျမင္မႈကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၏ အခန္းက႑ ေနာ္ေဝဆိုလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိစၥတြင္ အေနာက္ႏိုင္ငံ အစိုးရမ်ားအနက္မွ ပထမဦးဆံုး ၎၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဝန္ၾကီးကို ေစလႊတ္၍ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ေတြ႔ဆံုေစခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္။ 

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံႏွင့္ ေရအား လွ်ပ္စစ္လုပ္ငန္း၊ ေရနံႏွင့္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔၊ ခရီးသြား လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လိုသလို၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ကိစၥမ်ားတြင္လည္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လိုလွသည္။ ထို႔အျပင္ ေနာ္ေဝအစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈမ်ား အဆံုးသတ္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီး ဂ်ဳိနပ္စ္ ဂါ စတိုး (Jonas Gahr Stoere) က “အေတြ႔အၾကံဳအမ်ားအရ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး ဆိုသည္မွာ အခက္ခဲဆံုးကိစၥ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း တရားမွ်တမႈ ေပၚထြန္းလာေစရန္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို တန္းတူညီမွ်ရွိရန္၊ မွ်တရန္ ေဆာင္ရြက္ရသည္မွာမွ အခက္ခဲ အရႈတ္ေထြးဆံုးကိစၥ ျဖစ္ပါသည္” ဟု ေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့သည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံအေနျဖင့္ သီရိလကၤာတြင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ အတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္လည္း လာေရာက္ ေဆာင္ရြက္ၾကဦးမည္ေလာဟု ေမးရန္သာ ရွိပါေတာ့သည္။ 
သင္ခန္းစာယူစရာမ်ား 

ေနာ္ေဝႏိုင္ငံက ကမကထ ျပဳခဲ့သည့္ သီရိလကၤာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ မ်ား တခုၿပီးတခု ေဆာင္ရြက္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ၿပီး ေရတိုသာ ခံခဲ့သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ တိုင္းရင္းသား ပဋိပကၡမ်ား ေရရွည္ ႏိုင္ငံေရး အေျဖရွာမႈအတြက္ အာမခံခ်က္ မေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။ ၎အစား ရလဒ္က ဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ မိမိတို႔ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရရွိေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကေသာ တမီလ္ ေျပာက္က်ားမ်ား ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္ သုတ္သင္ခံရျခင္း ရလဒ္သာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ တမီလ္က်ားမ်ားက ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္အတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ရလဒ္မထြက္ေစသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ အခ်ဳိ႕ကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သီရိလကၤာ စစ္တပ္မ်ားက ရက္စက္စြာအၾကမ္းဖက္ ေခ်မႈန္းျခင္း ခံခဲ့ၾကရသည္။

 ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား တခုၿပီးတခု အၿပီး ေနာက္ဆံုး တမီလ္ေျပာက္က်ားမ်ား မည္သို႔မည္ပံု ေခ်မႈန္းခံခဲ့ၾကရ သည္ကို ယခု ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္အတြင္း ေဆြးေႏြးေနၾကသည့္ ကရင္အမ်ဳိးသား အစည္းအ႐ုံး (KNU) ေခါင္းေဆာင္မ်ား ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္သင့္လွပါသည္။ ျမန္မာႏွင့္ သီရိလကၤာ အစိုးရတို႔အၾကား သံတမန္ဆက္ဆံေရး ရွိထားသည္၊ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား ဖလွယ္ေနၾကသည္ကိုလည္း KNU တို႔က အထူး သတိထားသင့္ပါသည္။ လက္ရွိ တိုင္းရင္းသား ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးရန္ ၾကိဳးပမ္းေနသည့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ၏ ႐ိုးသားမႈအေပၚ သံသယျဖစ္စရာ ရွိေနပါေသးသည္။ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားတို႔ႏွင့္ စစ္ပြဲမ်ားဆက္လက္ ျဖစ္ပြားေနဆဲရွိၿပီး ကရင္ျပည္နယ္အတြင္းတြင္လည္း စစ္လက္နက္ ရိကၡာပစၥည္းမ်ား ဆက္လက္ ပို႔ေဆာင္ေနဆဲ ရွိသည္။ ၎တို႔မွာ ျမန္မာအစိုးရ၏ မ႐ိုးသားသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား မခိုင္ျမဲပံုကို ေဖာ္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ 

သီရိလကၤာ အစိုးရကလည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ပင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ တမီလ္ေျပာက္က်ားတို႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ ေရွ႕တန္း ေဒသမ်ားသို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္အတြင္း စစ္ေရး အေထာက္အပံ့မ်ား ပို႔ေဆာင္ခဲ့ၾကပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ကရင္ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔မ်ားအေနျဖင့္ အေလးထား ေဆြးေႏြးသင့္သည့္အခ်က္မွာ ကရင္ျပည္နယ္ အတြင္းမွ ျမန္မာအစိုးရတပ္ အမ်ားစု ဆုတ္ခြာေပးေရးႏွင့္ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ ေရွ႕တန္းတပ္မ်ားကို လက္နက္ ရိကၡာ ဆက္လက္ေပးပို႔ေနမႈကိစၥမ်ား ခ်က္ခ်င္း ရပ္ဆိုင္းေစေရး ျဖစ္ပါသည္။ 

ေသခ်ာေနသည့္အခ်က္မွာ တိုက္ပြဲမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေနပါက၊ သို႔မဟုတ္ တိုး၍ ျဖစ္ေပၚလာပါက ျမန္မာအစိုးရ အေနျဖင့္ သီရိလကၤာ အစိုးရ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည့္ ေသာင္းက်န္းသူ ေခ်မႈန္းေရး စစ္ဆင္ေရး မိုဒယ္ပံုစံအတိုင္း လက္ဦးမႈယူ သုတ္သင္ၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ သီရိလကၤာ အစိုးရက ၎တို႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ ေသာ၊ အရပ္ဖက္/စစ္ဖက္ ခြဲျခားမႈ မရွိေသာ တမီ္လ္က်ား ေခ်မႈန္းေရး စစ္ပြဲအေပၚ ႏိုင္ငံတကာ ျပစ္တင္ေဝဖန္မႈမ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကသလို ျမန္မာအစိုးရကလည္း အလားတူ ဆက္လက္က်ဴးလြန္ၾကမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္။ 

အမွန္ဆိုရလွ်င္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနေသာ တိုက္ပြဲမ်ားကို ေထာက္၍ ႏိုင္ငံတကာ မိသားစု အေနျဖင့္ ၎တို႔၏ စီးပြားေရး အက်ဳိးစီးပြားကို မထိခိုက္မခ်င္း ျမန္မာ အစိုးရအေပၚ အေျခအေန တစံုတရာအထိ ေဝဖန္ေျပာဆိုမႈ ျပဳၾကမည္မဟုတ္ ဆိုသည္မွာ ထင္ရွားေနပါသည္။ လက္ေတြ႔ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားဆိုလွ်င္ ပို၍ေဝးပါလိမ့္မည္။ တမီလ္က်ားတို႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ကံၾကမၼာမ်ဳိး ေရွာင္လႊဲႏိုင္ေရးမွာ KNU တို႔အေပၚ မူတည္ေနပါသည္။ လာမည့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ KNU ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ အေနျဖင့္ လက္ရွိေဆြးေႏြးပြဲမ်ားသည္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အဆင့္ထက္ ပို၍ ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ ေတာင္းဆိုသင့္ပါသည္။ 

ထို႔အျပင္ ျမန္မာအစိုးရ၏ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ား သည္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားကို စီးပြားေရး မက္လံုးမ်ားျဖင့္ ဝမ္းခ်႐ုံသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ တိုင္းရင္းသားအေရး ၏ အရင္းခံ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းျခင္း မဟုတ္ဘဲ၊ တိုင္းရင္းသား ျပႆနာကို ေနာက္ဆံုး စစ္ေရးအရ အဆံုးသတ္နည္း ျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏိုင္ငံတကာမိသားစု ထံသို႔လည္း ဆက္လက္ အသိေပးေနသင့္ပါသည္။ ။ 

http://parsithan.blogspot.se/2012/10/blog-post_7.html
 

KNLA Ceasefire at Crossroads

By Saw Yan Naing

PAPUN DISTRICT, Karen State—After crossing the Thai border into northern Karen State, eastern Burma, by taking a home-made wooden ferry upstream the muddy Salween River, I reach a base for the rebel Karen National Liberation Army (KNLA).

While taking a rest at a small hut made of bamboo and leaves, gunfire nearby alerts my interest. I quickly realize there was a military training camp nearby filled with rebel soldiers—despite a ceasefire signed between the Karen National Union (KNU), the political wing of the KNLA, and Burmese government in January.

Lt-Col Kyawt Mue of KNLA Brigade 5 used the words of democracy icon Aung San Suu Kyi’s to explain why. “As Aung San Suu Kyi said—hope for the best and prepare for the worst,” he told The Irrawaddy.

“It is true that hostilities are not active, but we can’t say it is peace. There should be a government troop withdrawal. But government troops still remain in the frontline. This is the situation we are facing now.”

After talking with several KNLA officials and soldiers, all expressed a similar perspective regarding the peace process—it was a “wait and see” affair. Their prime desire is for the withdrawal of government troops from KNLA-controlled territories, which seems the only way for the government to earn their trust.

Brigade 5 has around 1,500 of the KNLA’s estimated total of 10,000 soldiers and is believed to be the strongest of the rebel’s seven brigades. Despite living in the jungle, they closely follow news about the peace process by listening to short-wave radio.

The name of government’s chief peace negotiator, Aung Min, a minister in the President’s Office, crops up regularly in conversations.

Kyawt Mue disagreed with Aung Min’s statement that ethnic rebels would not hold weapons if the government creates a rich and comfortable life for them. He said that the Karen people only want to live in peace and without fear.

Ongoing government offensives against the ethnic rebel Kachin Independence Army (KIA) in northernmost Burma motivates the Karen rebels to remain doubtful.

Noe Noe, a KNLA bomb disposal specialist and military instructor, spoke to me through teeth stained red by betel nut.

“I don’t hope for much [from the peace talks],” he said. “I think it is a game created by our enemy. Now they open a frontline war in Kachin State so they will keep a soft approach to the Karen.

“I told my trainees not to meet government troops on the ground,” explained Noe Noe, adding that he worries that the KNLA leadership will soon be in the pocket of the government.

Business interests behind the peace talks are often discussed. Speaking with several KNLA officials, they see government development projects as being behind ceasefire negotiations which draw pragmatic KNU and KNLA leaders into pacts.

But there are also reports of Karen leaders being ideologically divided over the peace deal—one faction reportedly combines KNLA brigades 5 and 2 with the other comprised of 1,3,4,6 and 7.

It is said that brigades 5 and 2 will not oppose KNU central committee leaders over the peace process, but will follow talks closely—refusing to follow if they think the deal is not right. Meanwhile, they remain busy with military training and recruiting new soldiers.

Some Karen villagers worry about a possible conflict within the KNLA. They point at the division within Brigade 7 in 2006 that led former commander Maj-Gen Htain Maung to change sides and join the government.

KNLA Brigade 5 in northern Karen State is the subject of huge business interests but leaders have banned gold mining and logging despite local Thai firms approaching them for trade.

Brigade 5-controlled territories, better known by the government as Papun District bordering northern Thailand’s Mae Hong Son Province, is the shortest overland route to Burma’s capital Naypyidaw and commercial center Rangoon, especially compared to other Thai-Burmese border trading points such as Mae Sot-Myawaddy, Mae Sai-Tachileik or Ranong-Kawthawng.

Kyawt Mue said that some lower-ranking government troops in Brigade 5 territories asked him not to plant landmines where they travel.

“They told me that soldiers of other KNLA brigades meet with respective government soldiers in the frontline and build relationships,” he said. “But they wonder why KNLA Brigade 5 will not willingly meet with them?”

Kyawt Mue simply replied to the government representatives that he has to listen to higher KNU and KNLA officials.

Ler Mutraw, of the KNLA administration department, said that the peace deal must take time as the problem is decades-old and must be handled through political means.

“There is not much improvement on the ground,” he said. “But politics is difficult and slow. As the resistance has lasted for over 60 years, it can’t be settled within months. It needs time to move step-by-step. So it will take time.”

KNU leaders held a third round of peace talks with Naypyidaw representatives in the Karen state capital Pa-an in early September and signed an agreement over a draft “code of conduct” which both government and rebel troops must obey.

It will be reviewed by President Thein Sein and then finalized by the KNU and government peace delegation in the next round of negotiations, which are likely to be held towards the end of the year.

The government delegation also agreed in principle for the repositioning of its frontline troops. However, the military relocation sites proposed by the ethnic rebels first have to be reviewed by Vice-Snr-Gen Min Aung Hlaing, the commander-in-chief of the Burmese armed forces.

Since late 2011, the government peace team reached ceasefire deals with ethnic armed groups including Karen, Karenni, Shan, Mon and Chin.

However, it has not yet reached a ceasefire deal with the Kachin rebels despite meeting several times for talks. The KIA leadership says they do not want a ceasefire alone and instead demand a political dialogue through an ethnic alliance.

Bertil Lintner, Burma expert and author of several books about ethnic insurgencies, said, “The shaky business deals which the ruling military has reached with some rebel group can hardly serve as models for a lasting solution to Burma’s ethnic crisis.”

He explained that these agreements have merely frozen the ethnic problems without addressing the underlying issues—including demands for ethnic rights and a federal system—which caused the minorities to take up arms in the first place.

“As the Kachins have discovered after several rounds of talks with the government — there is no negotiating space for concessions that would jeopardize the military’s notion of a unitary state with itself at the apex,” said Lintner.

The Best Tribute to Our Karen Martyrs is to Live Their Dream

Author: *Naw Myra Dahgaypaw

August 12th will be the 62nd Karen Martyrs Day. It marks the 62nd anniversary of the killing of Saw Ba U Gyi and his colleagues. Every year since then Karen people remember those brave heroes, and all the others who have given their lives for our struggle. For Karen people this is not just a struggle for human rights and democracy. It is a struggle for our survival as a race.

For decades, governments in Burma have been trying to destroy the Karen people. They have tried to do this in many different ways, from slow ‘Burmanisation’ policies such as the banning of our language, suppressing our culture and history, military attacks that are so brutal they are regarded as crimes against humanity.

We survive today only because of the Karen martyrs who gave their lives for us. They are no longer with us, but their legacy is for the survival of the Karen people. We live with the sadness and pain every day, remembering those we have lost.

In 62 years, we have lost hundreds of thousands of leaders, comrades, friends, family, and our loved ones in our struggle for freedom and dignity. This struggle is not over yet. We continue to lose Karen heroes on a regular basis and this loss is permanent—to the families, relatives, fellow fighters and to all of us. They all are valuable—some were political leaders, some were freedom fighters, some community or health workers. Many people contributed in many different ways. They were men, women, and some were only teenagers.

For decades, Burma’s military regime has been carrying out scorched-earth campaigns against the Karen people, destroying villages, using rape as a weapon of war, enslaving and killing hundreds of thousands of our people, and forcing us to flee our homes as refugees and internally displaced people. International humanitarian groups estimate that more than 3,500 settlements were destroyed or forcibly relocated in Eastern Burma since 1996.

Our struggle is not just in the mountains of Karen state. We have lost heroes all over Burma. They have been arrested, tortured and jailed for their political activities, and many never seen again. There are many who were disappeared and thousands killed in incidents like the Bogalay Uprising in the Delta that took place almost 21 years ago.

In each generation, brave men and women will always step forward to fight and if necessary die, for the sake of our basic rights. They do it to provide a strong defense for civilians like us, to keep us safe and secure against the Burma Army. They do it for their comrades – those fighting by their side against all odds. They do this for their family and loved ones. They do this for our younger generation so that they can grow up strong, free, educated and most importantly, that we can be proud Karen.

Remembering our martyrs once a year is not enough. While commemorating our fallen heroes, there are many tangible things we can also do to honor them. Karen people worldwide have the opportunity and the responsibility to tell the world what is going on in Burma and demand action.

We want to let governments know that our struggle is not over yet and we need help. The situation in central Burma may have change slightly. Aung San Suu Kyi is free. However, the situation in the
ethnic states is still bad. People are still suffering human rights abuses at the hands of the Burmese government. Hundreds of thousands of people are internally displaced or in refugee camps. It still is not safe for them to return home, but the international community is cutting aid and support to them, causing them even more suffering.

The statistics are harsh. In displaced communities in eastern Burma – 10 children will die before age one, and more than one in five before their fifth birthday, and one in 12 women will lose their lives from complications of pregnancy and childbirth.

Karen Martyr’s Day is about commemoration. We remember those who have fallen. We remember those we have lost. But let it also be a day when we renew our commitment to the struggle. Let the Karen generations represented in this room be the last ones who have to sacrifice and struggle as we have. If we work hard enough, if every single one of us works hard enough, we can win this struggle. We can make sure that a Karen baby born today will never experience what we have been through.

There could be no greater tribute and no greater legacy to Saw Ba U Gyi and all those who have given their lives, than to fulfill their dream of Karen people living in our own land, in peace, safety and security.

*Myra Dahgaypaw is a Karen, who was born in a jungle in Karen State as an internally displaced person, later lived in a refugee camp and is now the coordinator for the US Campaign for Burma.
 

http://karennews.org/2012/08/the-best-tribute-to-our-karen-martyrs-is-to-live-their-dream.html/

တမ့ဿ္ပကဒုးန့ဿ္ထံကီဿ္ဘဢ္

ပယီၯပဒိဢ္တစိၯဘဢ္တစိၯအတဿ္လီတဿ္၀့ၯ

တဿ္တီတဿ္လိၯလဿကညီဖိတဖဢ္ဘဿဢ္စဿၯအိဢ္လံဧါ

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း အပုိင္း(၂)

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း

အပုိင္း(၂)

စတင္ျမစ္ဖ်ားခံရာသမုိင္းေၾကာင္း။

အခန္း(၁)

 ျမစ္ဆုံေစတီေတာ္။

 ျမစ္တုိ႔၏ ထုံးစံအတုိင္း အေကြ႔အေကာက္မ်ားျဖင့္ ေျမာက္မွ ေတာင္သုိ႔ စီးဆင္းလာခဲ့ေသာ သံလြင္သည္၊ အေရွ႕ဘက္ျခမ္း ထုိင္းႏုိင္ငံ မယ္စံလပ္ျပည္နယ္ႏွင့္ အေနာက္ဘက္ျခမ္း ျမန္မာႏုိင္ငံ ကရင္ျပည္နယ္ ဖါပြန္ေဒသသုိ႔အေရာက္တြင္၊ အေနာက္ေျမာက္မွသည္ အေရွ႕ေတာင္သုိ႔၎၊ ထုိမွ တဆင့္ အေနာက္ေတာင္ႏွင့္ အေနာက္ဘက္သုိ႔၎၊ ေကြ႔၀ုိက္လွ်က္ ျမစ္ခ်ဳိးေကြ႔ၾကီးတခု ျဖစ္ေပၚေစကာ ျမန္မာျပည္ နယ္နမိတ္အတြင္း အေနာက္ေတာင္ဘက္သုိ႔ ဆက္လက္စီးဆင္းသြားသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံနယ္ျခား ျမစ္ခ်ဳိးေကြ႔ၾကီး ျဖစ္ေပၚခဲ့ရာေနရာတြင္ အေရွ႕ေတာင္ဘက္သုိ႔ ျမစ္လက္တက္တခု ျဖာထြက္ခဲ့သည္။ ထုိျမစ္လက္တက္သည္ သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္း၏ စီးဆင္းလာရာ ထုိင္း ျမန္မာနယ္နမိတ္ မ်ဥ္းေၾကာင္း၏ အဆက္ျဖစ္သည္။ ထုိင္းတုိ႔က ၎တုိ႔၏ နယ္နမိတ္အတြင္ တ၀က္အပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ ထုိျမစ္ကုိ မိန္ဟိန္း ဟုေခၚ၏။ ျမန္မာတုိ႔က ေသာင္ရင္း ဟုေခၚျပီး ကရင္တုိ႔ကမူ သူးမြဲ ဟုေခၚေလသည္။

သံလြင္ျမစ္၏ ျမစ္လက္တက္အျဖစ္ စတင္ခြဲထြက္ေနရာ(သံလြင္၏အေနာက္ဘက္ျခမ္း)တြင္ ရြာတရြာရွိသည္။ သူးမြဲထာ(သူးမြဲထ)ဟု ေခၚ၏။ K.N.U.က ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာေနရာျဖစ္ျပီး န၀တစစ္အုပ္စုတုိ႔ လုံး၀ မထုိးေဖါက္ႏုိင္ခဲ့ေသာ ေဒသတခုလည္းျဖစ္ေလသည္။

၁၉၈၉ခုႏွစ္၊ ဧျပီလ(၂၀)ရက္ေန႔ (၁၃၅၁ ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလျပည့္၊ ေသာၾကာေန႔)တြင္ ထုိေနရာ၌ ေစတီတဆူ စတင္တည္ခဲ့သည္။ ေစတီ၏ဘြဲ႔အမည္မွာ ယခုထက္တုိင္ မထင္ရွား။ ျမစ္ဆုံေစတီဟုသာ ေဒသ၀န္းက်င္တြင္ လူသိမ်ားခဲ့သည္။ ေစတီတည္ေသာပုဂၢဳိလ္မွာ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ ျဖစ္ေပသည္။

ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္

ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ ဦးသုဇနသည္ သာမညေတာ္ဆရာေတာ္ႏွင့္အလံတရာဆရေတာ္ထံ၌လည္း ဆည္းကပ္ဘူးသူျဖစ္သည္။ လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္ ဇာတိျဖစ္ျပီး ေကအဲန္ယူ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးမွ သစ္ေတာဌာနတာ၀န္ခံ ပဒုိေအာင္ဆန္းႏွင့္ ညီအကုိ တ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သည္။ ျမဳိင္ၾကီးငူထက္ အရင္က်ေသာေနရာမ်ားမွာ အလံတရာေတာင္ႏွင့္သာမညေတာင္တုိ႔ျဖစ္သည္။ ထုိေနရာမ်ားတြင္ ဓါတ္မီးမ်ား ထိန္ထိန္ညီးျပီး လာသမွ် ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားကုိ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံႏုိင္သည့္အတြက္ အျမဲမျပတ္ စည္ကားလွ်က္ေနသည္။ န၀တစစ္တပ္၏ ေပၚတာဆြဲမႈႏွင့္အျခားပ႗ိပကၡမ်ား ဘာမွ်မရွိသည့္အျပင္၊ န၀တအုပ္စုေကာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားပါ လက္နက္ကုိင္ေဆာင္မႈ မရွိဘဲ သြားေရာက္ႏုိင္သည့္ေနရာမ်ားျဖစ္သည္။

 ျမဳိင္ၾကီးငူသည္ ေကာ့ကရီကၽြန္းႏွင့္ မဲေကာ့လာကၽြန္းထိပ္အၾကားတြင္ တည္ရွိသည္။ တခြက္ဖုိးရြာၾကီး၏အထက္ပုိင္း၊ သံလြင္ျမစ္၏ အေရွ႕ဘက္ျခမ္း ျဖစ္သည္။ ၎ေနရာ၌ ျမဳိ႕ရုိးေဟာင္း ရွိသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ အမွီျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ေသာ သာမညရြာကဲ့သုိ႔ပင္ ရပ္ရြာထူေထာင္ကာ ေနၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ လုံး၀ မပတ္သက္ေသာ မူဆလင္မ်ားလည္း သြားေရာက္ေနထုိင္ၾကသည္။
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ စေနအသင္း(အနန္းေဘာ့စေနအသင္း)လည္း ရွိသည္။
န၀တတပ္မ်ား လာေရာက္ေႏွာက္ယွက္ျခင္းမရွိေသာ ေနရာအျဖစ္ ထူးထူးျခားျခား သတင္းၾကီးေလသည္။

က်ား၊မ မေရွာင္ ေပၚတာဆြဲျခင္း၊ အဓမၼလုပ္အားေပးခုိင္းေစျခင္း၊ ေတြ႔သမွ်ရြာသားမ်ားကုိ ေခၚ၍ ရုိက္ႏွက္ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္း၊ အခန္႔မသင့္ပါက သတ္ပစ္ျခင္း၊ နယ္စပ္ေဒသေက်းရြာမ်ားမွ ရြာသူ မိန္းကေလးမ်ားကုိ ရမယ္ ရွာဖမ္းဆီးေမးျမန္းကာ အဓမၼျပဳ သတ္ပစ္ျခင္း၊ ေပၚတာေၾကးမ်ား ေကာက္ခံျခင္း၊ ရြာလုံးကၽြတ္ေျပာင္းေရႊ႕ခုိင္းျခင္း၊ ရြာကုိ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ ေပၚတာမ်ားကုိ မႏုိင္၀န္မ်ား ထမ္းခုိင္းျပီး နာဖ်ားမက်န္းမာျဖစ္ပါက သတ္ပစ္ျခင္း စသည့္ လူမဆန္ေသာကိစၥမ်ားကုိ န၀တတုိ႔ လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ေနေသာ ေဒသတြင္ ထုိေက်ာင္းအနီး ၀န္းက်င္သုိ႔ န၀တတပ္မ်ား အေႏွာက္အယွက္ ကင္းလြတ္ေနေသာ ေနရာျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္ မႏၱေလး စေသာ ျမဳိ႕ၾကီးျပၾကီးမ်ား၌ပင္ အတုိက္အခံဟု ယူဆရေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ညွင္းဆဲသတ္ျဖတ္မႈမ်ား ျပဳေနပါလွ်က္၊ ၎တုိ႔ စိတ္တုိင္းက် ပုိမုိလုပ္ကုိင္ခြင့္ရေနေသာ အနက္ေရာင္နယ္ေျမအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည့္ေဒသတြင္ ထင္ေပၚေနေသာ ေဒသတခုျဖစ္ေလသည္။

 ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္မွာ သာသနာ့၀န္ပရိယတၱိစာေပ ေလ့လာမႈအဆင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ပိ႗ိကတ္သုံးပုံကုိ အာဂုံေဆာင္ႏုိင္ေသာဆရာေတာ္မ်ားကဲ့သုိ႕ တိပိ႗ကဓရဘြဲ႔ကုိ ရခဲ့သူဟူ၍ကား ေျပာဆုိသံ မၾကားရပါ။ သာမန္အဆင့္ ရခဲ့သူျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္သည္ သက္သတ္လြတ္ဆြမ္း ဘဥ္းျခင္းႏွင့္ မူ၀ါဒခ်မွတ္ႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အျခားဆရာေတာ္မ်ားထက္ ပုိ၍ နာမည္ရလာခဲ့သည္။

 ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္၏ မူ၀ါဒ (၅)ခ်က္ ရွိသည္။
(၁) ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ရ။
(၂) ငါးပါးသီလ ျမဲရမည္။
(၃) သာသနာ့ နယ္ေျမအတြင္း ခုိက္ရန္ေဒါသ မျဖစ္ရ။
(၄) ဘာသာေရး ခြဲျခားစကား မေျပာရ။
(၅) အတင္းစကား မေျပာရ။
ထုိမူ၀ါဒမ်ားသည္၊ သာမညဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ မူ၀ါဒမ်ားႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း ပင္ျဖစ္သည္။

သာမညေတာင္ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္မူ၀ါဒမ်ားကလည္း ထူးမျခားနား ျဖစ္ေသာၾကာင့္ သာမညဆရာေတာ္ကဲ့သုိ႔ ၾကည္ညဳိသဒၶါပြားကာ ကုိးကြယ္ၾကသူမ်ားျပားသည္။ ထုိေနရာ၌ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ကုိ အမွီျပဳကာ ေနထုိင္ၾကေသာ ခရစ္ယာန္မ်ားပင္ သက္သတ္လြတ္စားၾကသည္ဟု ဆုိသည္။

 ျမစ္ဆုံအေရးကိစၥ ေပၚေပါက္လာျပီးသည့္ေနာက္ ျမဳိင္ၾကီးငူမွ ျဖန္႔ေ၀ေသာ ေၾကျငာခ်က္ စာရြက္စာတမ္းအခ်ဳိ႕တြင္ ျမဳိင္ၾကီးငူေက်ာင္း၏ တံဆိပ္တုံးမ်ား ခပ္ႏွိပ္ထားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ ျမဳိင္ၾကီးငူ နန္းဦးေဘးမဲ့ေတာရေက်ာင္း ေ၀ယာ၀စၥအဖြဲ႔ ဟူေသာ တံဆိပ္တုံးမ်ားႏွင့္ အလယ္တြင္ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံႏွင့္ ေစတီပုံပါရွိေသာ နန္းဦးေစတီေတာ္ လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္၊ ျမဳိင္ၾကီးငူျမဳိ႕ေဟာင္းဟူသည့္ တံဆိပ္တုံးအ၀ုိင္းမ်ားျဖစ္သည္။ ေတာ္ၾကဳိ အုံၾကား စိမ့္ၾကီးျမဳိင္ၾကီးမွ သာမန္ေက်ာင္းငယ္ကေလးမဟုတ္ဘဲ၊ ရုံးပုံစံ အဖြဲ႔အစည္းပုံသ႑ာန္ျဖင့္ ေဘးမဲ့စြာ ရပ္တည္ေနသည့္ ေက်ာင္းျဖစ္သည္။
အေရးကိစၥျဖစ္ပြားစဥ္အတြင္း ျမဳိင္ၾကီးငူမွ ဆုံးရႈံးပ်က္စီးခဲ့ေသာ ေက်ာင္းအခ်ဳိ႕ႏွင့္သိမ္တုိ႔၏ တန္ဘုိးကုိ ေၾကျငာရာတြင္ ဘတ္ေငြ(၂၉)သိန္းတန္ ေက်ာင္းေတာ္၊ ဘတ္ေငြ သုံးသိန္းကုိးေသာင္းႏွစ္ေထာင္ ကုန္က်သည့္ သာသနာ့၀ါသုဒၶိ သိမ္တုိ႔ မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ေၾကာင္း ေက်ာင္းႏွစ္ေဆာင္ႏွင့္သိမ္တုိ႔၏ တန္ဘုိးစုစုေပါင္းမွာ ဘတ္ေငြ သုံးဆယ္ေျခာက္သိန္းတစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္(၃၆,၁,၀၀၀)ျဖစ္ျပီး ျမန္မာက်ပ္ေငြအားျဖင့္ တစ္ကုေ႗ငါးသန္းခုႏွစ္သိန္းေလးေထာင္သုံးရာေလးဆယ္ခုႏွစ္က်ပ္(၁,၅၇,၀၄,၃၄၇ိ)ဘုိးျဖစ္ေၾကာင္း ေဖၚျပခဲ့သည္။ ဤသည္မွာ မီးေလာင္ပ်က္စီးဆုံးရႈံးမႈတန္ဘုိးသာျဖစ္ျပီး မပ်က္စီး မဆုံးရႈံးေသးသည့္တန္ဘုိးမ်ားလည္း မ်ားစြာ ရွိေနဦးမည္ ျဖစ္ေလသည္။

 ျမဳိင္ၾကီးငူဆရေတာ္သည္ ျမန္မာျပည္တျပည္လုံး န၀တစစ္အုပ္စုေၾကာင့္ ေဘးဒုကၡဆုိက္ေရာက္ေနၾကသည့္ ဤမွ်ဆုိး၀ါးေသာ ေခတ္ဆုိးေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲတြင္ ဤမွ် ေခ်ာင္က်ေသာ အနက္ေရာင္နယ္ေျမအတြင္း၌ ဤမွ် ခမ္းနားၾကီးက်ယ္စြာျဖင့္ ဤမွ် ေဘးမဲ့စြာ ေနထုိင္သီးတင္းသုံးႏုိင္ခဲ့သည္မွာလည္း ကရင့္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း သမုိင္းတင္သင့္လွေပသည္ဟု ေလ့လာသူအခ်ဳိ႕က ရႈျမင္ၾကသည္။ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ မေရမရာေျပာၾကားေသာ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ မ်ားစြာရွိေလသည္။

 ေရစီးအလြန္သန္ျပီး ေက်ာက္ေဆာင္ႏွင့္၀ဲဂယက္မ်ားစြာရွိေသာ “မသာတံခါး”ကုိ ေလွျဖင့္ တပါးတည္း ျဖတ္ေက်ာ္သည္ဟူ၍၎၊ စ်န္ရသည္ဟူ၍၎၊ ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္း၌ တရားဘာ၀နာရႈမွတ္ေနစဥ္အတြင္း တပည့္ဒါယကာ ဒါယိကာမအခ်ဳိ႕က သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ရာတြင္ ကုိယ္ေရာင္ေပ်ာက္သြားသည္ဟူ၍၎၊ ခ်ဲ ထီနံပါတ္မ်ားအား ဒက္ထိ မွန္ကန္စြာထုိင္းႏုိင္ေစေရးအတြက္ အတိတ္စိမ္းမ်ားေပးတတ္သည္ဟူ၍၎ အလြန္ၾကည္ညဳိစြာ ေျပဆုိၾကသူမ်ား အမ်ားအျပားရွိေလသည္။

ထုိအရာမ်ား မည္မွ်အထိ မွန္ကန္သည္၊ မမွန္ကန္သည္ ဆုိျခင္းမွာ ယုံၾကည္သူတုိ႔၏ အလုပ္သာျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔၌မူ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္၏ တန္းခုိး အရွိန္အ၀ါၾကီးျမင့္မႈကုိ လက္ေတြ႔ ေထာက္ျပႏုိင္ေသာသာဓကတခုရွိေလသည္။
၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ ေကအဲန္ယူက ေကာ္သူေလျပည္နယ္အတြင္းရွ ကရင့္သံဃာေတာ္မ်ားအစည္းအေ၀းကုိ က်င္းပခဲံသည္။ ကရင့္သံဃာ့နာယကအဖြဲ႔ကုိ ဖြဲ႔သည္။ သံဃာ့နာယကထဲတြင္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ဦးသုဇနႏွင့္ ႏုိ႔ျဖဴဆရာေတာ္ဦး၀ိဇာန(ေနာင္တြင္ဘုန္းၾကီး ရမ္ဘုိဟု ေက်ာ္ၾကားလာေသာပုဂၢဳိလ္)တုိ႔ပါ၀င္သည္။

ထုိ႔ေနာက္တြင္ အေၾကာင္းကိစၥတခုျဖင့္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ႏွင့္ႏုိ႔ျဖဴဆရာေတာ္တုိ႔ ျမဳိ႕သုိ႔အတူၾကြရာ မဆလက ဆရာေတာ္ႏွစ္ပါးစလုံးကုိ ထိန္းသိမ္းစစ္ေဆး ေမးျမန္းသည္။ ႏုိ႔ျဖဴဆရာေတာ္မွာ မဆလ၏အက်ဥ္းေထာင္တြင္ စံျမန္းေတာ္မူရသည္။ အတူပါလာၾကသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ပါလွ်က္ ဘုန္းတန္ခုိးၾကီးမားေသာျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္မွာမူ လုံး၀ အေႏွာင္အတည္း မခံမရဘဲ လြတ္လပ္စြာ ျပန္လည္ၾကြျမန္းႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ သူးမြဲထာႏွင့္ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ သူးမြဲထာ(သးမြဲထ)ျမစ္ဆုံ၌ ေစတီတမည္မီကပင္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္သည္ “သာခုေလာ္က်ဳိးႏွင့္မကယ္”တုိ႔၌ ေစတီမ်ား တည္ခဲ့သည္။ သူးမြဲထာ၌ ေစတီတည္ရန္အတြက္မူ ေကအဲန္ယူတုိ႔ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာနယ္ေျမျဖစ္၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေစာဘုိျမထံ ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရသည္။
ဘုရားတည္ ေက်ာင္းေဆာက္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံေရးႏွင့္မပတ္သက္ဘဲ ဘာသာေရးသက္သက္သာလွ်င္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမြက္ၾကားခဲ့သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေစာဘုိျမကလည္း ေကအဲန္ယူ၏ လြတ္လပ္စြာကုိးကြယ္ယုံၾကည္ခြင့္ မူး၀ါဒအတုိင္း ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။
သုိ႔ရာတြင္ န၀တစစ္အုပ္စုတုိ႔ အာရုံစူးစုိက္ရာေဒသျဖစ္ျပီး စစ္ပူခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေတာင္ကုန္းေပၚ၌ ဘုရားတည္သည့္အခါတြင္ ထုံးသဃၤန္းကပ္လွဴျခင္း မျပဳပါရန္ ေက်ာင္းမ်ား ဇရပ္မ်ားကုိ သြပ္မုိးျခင္း မျပဳပါရန္ မေအးခ်မ္းေသးေသာအခ်ိန္၌ တဘက္ႏုိင္ငံမွ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ား လာေရာက္ပူေဇာ္ေစျခင္း မျပဳပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သည္။

ထုိသုိ႔ ေမတၱာရပ္ခံရျခင္းမွာ ေတာင္ကုန္းေပၚရွိ ေစတီကုိ ထုံးသုတ္လွ်င္ ထုိေစတီသည္ န၀တတုိ႔က ၎တုိ႔၏ ပစ္မွတ္ကုိ လက္နက္ၾကီးျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္ ပစ္ခတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ အေ၀းမွ ျမင္ႏုိင္ေသာ ၾကားခံအမွတ္အသားတခုသဖြယ္ျဖစ္သြားျပီး ထုိေစတီကုိ မူတည္ကာ ေရွ႕ေနာက္ ၀ဲ ယာ ဒီဂရီမ်ားကုိ တြက္ဆႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။
သြပ္မုိးျခင္းမွာလည္း ထုိ႔အတူပင္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိင္းဘက္မွ လာေသာ ဒါယကာ ဒါယိကမမ်ားကုိ လက္ခံဖိတ္ေခၚမႈ မျပဳေစျခင္းမွာ ဘာသာေရးကုိ ခုတုံးလုပ္ အသုံးခ်တတ္သည့္ ရာဇ၀င္အထင္အရွား ရွိခဲ့ေသာ န၀တအေနျဖင့္ ထုိင္းဘက္ကမ္းမွ သာမန္အရပ္သားမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာကာ ဥပသကာေယာင္ေဆာင္လွ်က္ ေစတီကုိ အေၾကာင္းျပ ၀င္ေရာက္လာရင္း နယ္ေျမအေျခအေနမ်ားအား စုံစမ္းေထာက္လွမ္းမႈျပဳႏုိင္ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ ေမတၱာရပ္ခံကာ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳျခင္းကုိ ဆရာေတာ္ႏွင့္ဘာသာ၀င္မ်ားက ၾကဳိက္ႏွစ္သက္လိမ့္မည္ မဟုတ္သည္ကုိလည္း ေကအဲန္ယူအဏာပုိင္မ်ားက သိထားေသာ္လည္း စစ္ေရးကိစၥျဖစ္၍ အတင္းအၾကပ္ တားျမစ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။ ဆရာေတာ္သည္ တားျမစ္သည့္ၾကားမွ ေစတီေတာ္ကုိ ေဆာက္ျပီး တပုိင္းတစႏွင့္ ျမဳိင္ၾကီးငူသုိ႔ ျပန္၍ ၀ါဆုိသည္။ ေစာခ်ား(လ္)ႏွင့္ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ ၀ါလ ကင္းလြတ္သည့္တုိင္ သူးမြဲထာမွ ေစတီကုိ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ ဆက္မတည္ျဖစ္ခဲ့ေခ်။
၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္မွ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ကုိ သူးမြဲထာသုိ႔ ထပ္မံ ပင့္ဖိတ္ရသည္။ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္အား သူးမြဲထာသုိ႔ ၾကြရန္ ပင့္ဖိတ္သူမွာ ေကအဲန္ယူႏုိင္ငံျခားေရးဌာန ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာ “အမ္မာတာ”ျဖစ္သည္။
 ေကအဲန္ယူတြင္ သာသနာေရးဦးစီးဌာန သီးျခားမရွိေသာေၾကာင့္ ထုိကိစၥကုိ ႏုိင္ငံျခားေရးရာဌာနမွပင္ တာ၀န္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒုတိယဗုိလ္မွဴးၾကီး ေစာခ်ား(လ္)၏ ျပႆနာကုိ ေျဖသိမ့္သည့္အေနျဖင့္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္အား သူးမြဲထာမွာ၌ စိတ္တုိင္းက် ေစတီတည္၊ ေက်ာင္းေဆာက္ခြင့္ ေပးအပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟုလည္း ဆုိၾကသည္။ ဒု- ဗုိလ္မွဴးၾကီး ေစာခ်ား(လ္)မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီး၏ ဇနီးႏွင့္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲ ေတာ္စပ္သူျဖစ္သည္။ ျပင္းထန္ေသာ လူမ်ဳိးေရးစိတ္ဓာတ္ရွိသည္။ ေက်ာင္းမေနခဲ့ဘူးေခ်။

ထင္ရာျမင္ရာကုိ ဇြတ္လုပ္တတ္ျခင္းေၾကာင့္ အမွားအယြင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးျမမွာ ေစာခ်ား(လ္)ကုိ အေတာ္ပင္ သံေယာဇဥ္ရွိေသာ္လည္း အျပစ္က်ဴးလြန္မႈမ်ားအတြက္ ေစာခ်ား(လ္)အား မၾကာခဏ အခ်ဳပ္ထဲ ထည့္ခဲ့ရသည္။ ဒု-ဗုိလ္မွဴးၾကီးရာထူးအထိ ေစာခ်ား(လ္)ရခဲ့ျခင္းမွာ သူ၏ အစြမ္းအစျဖင့္ေသာ္၎ လုပ္ေဖၚကုိင္လက္မ်ား၏ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ေသာ္၎ ရခဲ့ျခင္းမဟုတ္ဘဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးျမ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရး သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္သာ ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အမ်ဳိးသားအေပၚသစၥာရွိစြာျဖင့္ တက္ၾကြစြာ ေဆာင္ရြက္တတ္ေသာ္လည္း စိတ္ထင္ရာဇြတ္လုပ္တတ္သည့္ ေစာခ်ား(လ္)အား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းလာေစလုိသည့္သေဘာျဖင့္ ၎ေတာင္းဆုိေသာ ရာထူးတာ၀န္မ်ားကုိ ေပးအပ္ခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။

၁၉၈၂ ခုႏွစ္ မဆလ၏ တပ္မ(၄၄)စစ္ေၾကာင္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးၾကီးလွျမင့္ “မဲသေ၀ါ”၌ ရွိေနသည္။ မဲသေ၀ါ၏ ညာေတာင္ပံကုိ ကာကြယ္တုိက္ခုိက္ေပးမည္ဟု ဆုိကာ ေနရာယူလာခဲ့သည္။ မဲသေ၀ါကုိ တာ၀န္ယူ ခုခံခဲ့ေသာတပ္မွဴးမ်ားမွာ ဗုိလ္ခလိ၊ ဗုိလ္ေအး၊ ဗုိလ္ေမာင္ဒူးေလး၊ ဗုိလ္ထဲနာတုိ႔ ျဖစ္သည္။

 မဲသေ၀ါကုိ ရန္သူထုိးစဥ္ ရဲေဘာ္အက်အဆုံးရွိသည့္အတြက္ ရန္သူျပန္ဆုတ္သြားျပီးေနာက္ မဲသေ၀ါ ထုိင္းဘက္ကမ္းတြင္ ဘုရားရွိခုိးဆုေတာင္းပြဲလုပ္ရန္ ေခၚယူသည္။ ဘုရားမရွိခုိးမီ (၂)ရက္အလုိပင္တြင္ ဗုိလ္ထဲနာ ဂိတ္မွဴး၊ ဗုိလ္ခလိ လုံျခဳံေရးမွဴး စသည့္ျဖင့္ မဲသေ၀ါတာ၀န္ခံမ်ားကုိ ဖြဲ႔စည္းသည္။ ထုိင္းဘက္ကမ္းတြင္ ယုိးဒယားကဇာတ္အဖြဲ႔ကုိ ေခၚယူကာ ပြဲခံ က်င္းပသည္။ ဗုိလ္ေအးဦးႏွင့္ ေစာခ်ား(လ္)မသင့္မတင့္ ျဖစ္ၾကသည္။

 ေနာက္တေန႔ ဘုရားရွိခုိးရာတြင္ ေစာခ်ား(လ္)က စင္ေပၚတက္ျပီး မိမိအား မဲသေ၀ါတာ၀န္ခံအျဖစ္ ေပးအပ္လွ်င္ အသက္ေပး ကာကြယ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာကာ မဲသေ၀ါကုိ တာ၀န္ခံခြင့္ေတာင္းသည္။ ၎၏အမည္ကုိလည္း “ေလးေဂါ”ဟု ေျပာင္းလုိက္သည္။
 မဲသေ၀ါတာ၀န္ခံမ်ားကုိ ခန္႔ထားစဥ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္လွထူး၊ ဒုဗုိလ္ခ်ဳပ္တာမလာေဘာ၊ ဗုိလ္မွဴးၾကီးကစယ္ဒုိႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေအာင္(ဒု-ဥကၠဌ)တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ပါ၀င္ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမက ထုိဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ျပင္ျပီး ေစာခ်ား(လ္)အား ဒု-ခြဲမွဴး၊ ဒု-ဂိတ္တာ၀န္ခံ ခန္႔ပါဟု ဆုိသျဖင့္ ပဒုိေဘာယူေဖါက ဗုိလ္ခလိအား ကာကြယ္ေရးဌာနသုိ႔၎၊ ဗုိလ္ေအးဦးအား ေမာ္ဖုိးေကအသံလႊင့္ရုံ လုံျခဳံေရးမွဴးအျဖစ္၎ ေျပာင္းေရႊံခဲ့သည္။ ဗုိလ္ထဲနာမွာမူ ေရြးေကာက္ထားသည့္အတုိင္း ဂိတ္မွဴးတပ္ခြဲမွဴးျဖစ္၍ ေစာခ်ား(လ္)မွာ ဒု-ဂိတ္မွဴး၊ ဒုခြဲမွဴး ျဖစ္လာသည္။

၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ မဲသေ၀ါက်ျပီးေနာက္ ေမာ္ဖုိးေကသုိ႔ တပ္ခြဲ(၃)ခြဲအင္အားျဖည့္ရာ ဗုိလ္ထဲနာ၊(၁)ခြဲ၊ ဗုိလ္ေစာခ်ား(လ္)(၁)ခြဲေက်ာ္ႏွင့္ ဗုိလ္ေမာင္ဒူးေလး၊ ဗုိလ္ေအးဦးတုိ႔ တပ္ခြဲမ်ားမွ တပ္စုမ်ား၊ လက္နက္ၾကီးတပ္ခြဲမ်ား၊ ရခုိင္၊ မြန္၊ ၀ ႏွင့္ မူဆလင္တုိ႔ပါ ပါ၀င္သြားၾကသည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္တြင္ ေမာ္ဖုိးေကက်ျပီး ဗုိလ္ထဲမာႏွင့္ဗုိလ္ေစာလခ်ား(လ္)တုိ႔ ေရွ႕တန္းျပန္ေရာက္သည္။ ထြီးဖါး၀ီက်ဳိးတုိက္ပြဲမတုိင္မီတြင္ပင္ ေစာခ်ား(လ္)တပ္ခြဲမွဴးျဖစ္လာခဲ့သည္။
ဗုိလ္ထဲနာက ကာကြယ္ေရးမွဴးျဖစ္သြားသည္။ တပ္ခြဲ(၂)ကုိ ေစာခ်ား(လ္)ျပန္ကုိင္သည္။
၎ေရွ႕တန္း၌ေနစဥ္ ဆင္ကိစၥအရႈပ္အရွင္း၊ လူသတ္မႈ၊ မုဒိန္းမႈႏွင့္ ေက်းရြာမ်ားကုိ အဆမတန္ အခြန္ေကာက္ျခင္း မ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႕ရြာမ်ားကို တစ္သိန္း၊ ႏွစ္သိန္းအထိ အခြန္ေကာက္ယူခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

တပ္ခြဲမွဴးဘ၀ျဖင့္ လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္တြင္ရွိေနစဥ္ လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္ေကာ္မတီႏွင့္ျပႆနာတက္ေသာေၾကာင့္ ဗဟုိမွ ျပန္ေခၚကာ ထိန္းသိမ္းထားရသည္။ ေစာခ်ား(လ္)လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္အတြင္း ဤကဲ့သုိ႔မဆင္မျခင္ လုပ္မႈမ်ားကုိ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္က မႏွစ္သက္ေခ်။

 ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ႏွင့္ ေစာခ်ား(လ္)တုိက္ရုိက္ ပတ္သက္ျခင္းမရွိေသာ္လည္း ေစာခ်ား(လ္)၏အျပစ္မွာ ေကအဲန္ယူ၏အျပစ္လုိျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ထုိအျပစ္တုိ႔ကုိ ေက်ေအးခြင့္လႊတ္ေစရန္ ႏွစ္သိမ့္သည့္အေနျဖင့္ ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္အား သူးမြဲထာ၌ ဘုရားတည္ ေက်ာင္းေဆာက္ခြင့္ကုိ ေပးအပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ထြီးဖါး၀ီက်ဳိးတုိက္ပြဲျဖစ္ျပီးေနာက္တြင္ ေစာခ်ား(လ္)လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္ဥကၠဌ ျဖစ္လာသည္။ ျမဳိ႕နယ္ေကာ္မတီမွာ ညံ့ဖ်င္းသည့္အတြက္ ရန္သူ၀င္ေရာက္လာရေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၎ကုိယ္တုိင္ ျမဳိ႕နယ္ကုိ ကုိင္လုိေၾကာင္းေျပာသျဖင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးျမက ေစာခ်ား(လ္)ကုိ ျမဳိ႕နယ္ဥကၠဌ ခန္႕လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။

 ျမဳိ႕နယ္ဥကၠဌအျဖစ္ တာ၀န္ယူရသည့္အခါတြင္ ကရင္အမ်ဳိးသားကုိ ကာကြယ္ဘုိ႔ရန္အတြက္ ကရင္တုိင္းတြင္ တာ၀န္ရွိေၾကာင္း သေဘာေပါက္ နားလည္ေအာင္ စည္းရုံးေျပာဆုိျခင္းမျပဳဘဲ၊ ရြာသားမ်ားအား အတင္းအဓမၼ တပ္ထဲသုိ႔ ၀င္ခုိင္းသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ရြာသားအေတာ္မ်ားမ်ားက ထြက္ေျပးျပီး ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ထံ ခုိလႈံသြားၾကသည္။
ရြာသားမ်ားရွိရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းသုံးေက်ာင္းကုိ သြားျပီး ဖမ္းဆီးမႈမ်ား လုပ္သည္။
န၀တတုိ႔၏ အမူအက်င့္အတုိင္း လုပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဗဟုိလ္မွ ျပန္လည္ေခၚယူ ထိန္းသိမ္းထားရသည္။
 ျမဳိ႕နယ္တြင္သာမဟုတ္ ဗဟုိလ္ရွိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ရဲေဘာ္မ်ားကုိလည္း အႏုိင္က်င့္တတ္သည္ဟု သိရသည္။
 ျမဳိင္ၾကီးငူဆရာေတာ္ႏွင္မူ တုိက္ရုိက္ပတ္သက္မႈ မရွိေခ်။

(ယခု အခ်ိန္တြင္ လႈိင္းဘြဲျမဳိ႕နယ္ဥကၠဌ၊ ဒု-ဗုိလ္မွဴးၾကီးေစာခ်ား(လ္)ႏွင့္ေကအဲန္လဲလ္ေအဗဟုိလ္လုံျခဳံေရးကြန္မန္ဒုိတပ္မွဴး ဗုိလ္မွဴးေစာေ၀ါလ္တယ္တုိ႔အား ရာထူးမွ၎၊ အစည္းအရုံးမွ၎ ထုတ္ပယ္ ပစ္လုိက္ျပီးျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရေလသည္)။

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း
 ျဖစ္ရပ္မွန္အပုိင္း(၃)ကုိ ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္

 Copy from
http://parsithan.blogspot.com/2012/06/blog-post_9906.html

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း အပုိင္း(၁)

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း 

အပုိင္း(၁) 

နိဒါန္း

မာနယ္ပေလာမွ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ား 

မာနယ္ပေလာသည္ ေကအဲန္ယူ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးၾကီး၏ အမာခံ အေျခစုိက္စခန္းႀကီးျဖစ္၏။
ေကအဲန္ယူ၏ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ ျဖစ္သည္သာမက၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအစုိးရအား အတုိက္အခံျပဳ ဆန္႔က်င္လွ်က္ရွိေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ (N.D.F)တပ္ေပါင္းစုဗဟုိဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ ထယ္၀ါစြာရပ္တည္ႏုိင္ခဲ့ေသာ စခန္းၾကီးလည္း ျဖစ္၏။

ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမုိကရက္တစ္တပ္ဦး(A.B.S.D.F)။
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစုိးရ(N.C.G.U.B)။
ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာရဟန္းပ်ဳိသမဂၢ(A.B.Y.M.U)။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ(N.L.D.L.A)။
လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ(D.P.N.S)။
ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး(P.L.F)။
ျပည္သူ႔ျပည္ခ်စ္ပါတီ(P.P.P)။
ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာမြတ္စလင္မ်ားအစည္း အရုံး(A.B.M.U)။
အစရွိေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပ လူထုေထာက္ခံမႈကုိ ရရွိေနသည့္ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၏ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမလည္း ျဖစ္၏။

ဒီမုိကေရစီကုိလုိလားၾကေသာလူထုႀကီး၏ ယုံၾကည္ေလးစားရာ၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးကုိ ေတာင့္တၾက
ေသာ တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ား၏ ေမွ်ာ္လင့္အားထားရာ၊ ကမၻာ့လူထုအမ်ားစုလက္မခံသည့္ န၀တ စစ္အုပ္စု၏ မုန္းတီး ေၾကာက္ရြံ႕ အပုပ္ခ်ရာျဖစ္ေသာ၊ ထုိ မာနယ္ပေလာစခန္းၾကီးအား ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေန
ျဖင့္ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကုိင္ထားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့သည့္အေျခအေနသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္လာရေသာေၾကာင့္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ(၂၆)ရက္ေန႔တြင္ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီး စြန္႔ခြာခဲ့ရေလသည္။

ေတာ္လွန္စနစ္ကုိ ဆင္ႏႊဲရာ၌ ခံစစ္ေသစခန္းသည္ မည္မွ်ပင္ ေတာင့္တင္းခုိင္မာေစကာမူ တခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္ တြင္ က်ဆုံးရမည္ဆုိသည္ကုိ ေတာ္လွန္ေရးသမားတုိင္းက သေဘာေပါက္ နားလည္ၾကသည္။
ေကအဲန္ယူ၏ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းတုိ႔သည္လည္း ထုိအခ်က္ကုိ သိနားလည္ၾကျပီး ျဖစ္သည္။
သုိ႔ရာတြင္ မာနယ္ပေလာကုိ ထုိမွ် တုိေတာင္းေသာအခ်ိန္အတြင္း ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ဳိးျဖင့္ စြန္႔လႊတ္
ၾကရလိမ့္မည္ဟူ၍မူ မည္သည္ကမွ် မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေခ်။ မာနယ္ပေလာ၏ ပထ၀ီအေနအထားမွာ ရန္သူမ်ား လြယ္ကူစြာထုိးေဖါက္၍ မရႏုိင္သည့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ရွိေနသည္။
ထုိင္းႏုိင္ငံဘက္မွမကူးႏုိင္လွ်င္ မာနယ္ပေလာကုိ လြယ္လြင့္ျဖင့္ ရရွိႏုိင္မည္မဟုတ္။ ထုိင္ႏုိင္ငံကလည္း ကူးခြင့္ မေပး။
န၀တ အုပ္စုထံမွ အက်ဳိးအျမတ္ကုိေမွ်ာ္ကုိးျပီး အျပဳသေဘာဆက္ဆံေရးေပၚလစီကို ကုိင္စြဲထားေသာ္လည္း
ေကအဲန္ယူႏွင့္ ကမၻာ့လူထုအေပၚတြင္မူ ထုိမွ်ေလာက္အထိ မ်က္ႏွာေျပာင္ မတုိက္ရဲၾက။

န၀တ အုပ္စုသည္ မဆလ အုပ္စု ဘ၀တည္းကပင္ ဖလူး၊ ေ၀ၚေလ၊ ေသေဘာဘုိး၊ မယ္လ၊ မယ္သေ၀ါ၊ ေကာ့မူး
ရာ စသည့္စခန္းမ်ားကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾက၏။
အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါလည္း သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခဲ့၏။
သုိ႔ရာတြင္ မာနယ္ပေလာစခန္းသုိ႔မူ အနားပင္ မသီႏုိင္ခဲ့။

ျမစ္ဆုံအေရးခင္းကာလ DKBA ႏွင့္ေဆြးေႏြးၫွိႏိႈင္းခဲ့သည့္ ဗိုလ္မွဴးတူးတူးေလး

မဆလ၊ န၀တ သည္ မာနယ္ပေလာကုိ စစ္ေရးအရ ေခ်မႈန္းရန္ ကာလ ၾကာရွည္စြာကပင္ ၾကဳိးစားခဲ့ေသာ္လည္း မာနယ္ပေလာႏွင့္ မ်ားစြာကြာလွမ္းေသးေသာ ေနရာမ်ားမွပင္ ရႈံးနိမ့္သူမ်ားစြာျဖင့္ ျပန္လည္ဆုတ္ခြါခဲ့ရသည္ ခ်ည္း ျဖစ္သည္။

၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ(၁၁)ရက္ေန႔မွ အစျပဳခဲ့ေသာ နဂါးမင္းစစ္ဆင္ေရးသည္ အၾကီးက်ယ္ဆုံး ျဖစ္သည္။
 လူအင္အား၊ လက္နက္အင္အား မီးကုန္ယမ္းကုန္ အၾကီးအက်ယ္သြန္၍သုံး၏။ အၾကီးအက်ယ္ဆုံးျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အၾကီးအက်ယ္ ဆုံးရႈံးရသည့္ုျပင္ တပ္သားမ်ား စိတ္ဓာတ္ပ်က္ျပားကာ အထက္ ေအာက္ အဆင့္ဆင့္အမိန္႔ဖီဆန္မႈမ်ားျဖင့္ တပ္တြင္းပဋိပကၡျဖစ္သည့္ အေျခအေနမ်ဳိးေပၚေပါက္လာၿပီး ကမၻာ့ႏုိင္ငံမ်ားက ရႈံ႕ခ်ျပစ္တင္ဖိအားေပးလာျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ဧျပီလ(၂၈)ရက္သုိ႔အေရာက္၊ တုိင္းရင္း
သားစည္းလုံးညီညြတ္ေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသားခ်င္းျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကုိ ေရွးရႈ၍ ကရင္ျပည္နယ္ထုိးစစ္ကုိ(တဘက္
သတ္)ရပ္ဆုိင္းလုိက္ေၾကာင္း အေသးႏုတ္ဆုံးေၾကျငာခ်က္ကေလးကုိထုတ္ျပန္ၿပီး ျပန္လည္ဆုတ္ခြါခဲ့ရေလသည္။

၎တုိ႔၏ မတရားမႈႏွင့္ ရႈံးနိမ့္မႈကုိ မလုံမလဲ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖုံးတြင္ စာလုံးမဲၾကီးမ်ားျဖင့္ ထင္
ထင္ရွားရွား မေၾကျငာရဲၾက။
သတင္းစာ ေက်ာဘက္တြင္ ခပ္ေသးေသး ေဘာင္ကေလးျဖင့္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္လွ ဖားအံတပ္အတြင္း၌ ေျပာၾကား ခဲ့သည္ဆုိေသာ ထုိေၾကျငာခ်က္ သတင္းကေလးကုိ မ၀ံ့မရဲေဖၚျပခဲ့ရေလသည္။

သတင္း ေၾကျငာခ်က္သာ ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္း န၀တ သည္ ၎၏ထုိးစစ္ကုိ မည္သည့္အခါမွ်မရပ္ဆုိင္းခဲ့ေခ်။

မာနယ္ပေလာမွ လြဲ၍ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း ေနရာမ်ားစြာ၌ အခြင့္အေရးရလွ်င္ရသလုိ ႀကဳိၾကားႀကဳိၾကား တုိက္

ခုိက္ေနခဲ့သည္။ 

၎တုိ႔၏ က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္မႈကုိလည္း K.N.U  ကပင္ တုိက္ခုိက္ေသာေၾကာင့္ ျပန္လည္တုိက္ခုိက္သေယာင္

ေၾကျငာခဲ့သည္။

န၀တ သည္ မာနယ္ပေလာကုိ ျဖဳိဖ်က္မည္ဟု မည္မွ်ပင္ ေလလုံး မုိးလုံး ထြားၿပီးေျပာဆုိေစကာမူ ေျပာသည့္အ
တုိင္း မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ေခ်။ လက္နက္ၾကီးမ်ား၊ ရဟတ္ယာဥ္မ်ား၊ ဗုံးၾကဲေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဗုံးဆံမ်ားကုိ အသုံးျပဳကာ မရ မေန တုိက္ခုိက္မည္ဆုိလွ်င္လည္း ၾကီးစြာေသာအရင္းအႏွီးမ်ားကုိ ေပးဆပ္ၾကရမည္ၿဖစ္သည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ တုိက္ခုိက္ႏုိင္ရန္အတြက္ စစ္သည္ အင္အားမ်ားစြာႏွင့္ ၀န္ထမ္း(ေပၚတာ)အင္အားမ်ားစြာကုိ လုိအပ္

မည္ျဖစ္သည္။

ျပည္သူလူထုကလည္း လက္မခံ၊ ကမၻာကလည္း ဖိအားေပးေနသည့္အခ်ိန္တြင္ ေပၚတာမ်ား နင္းကန္ဆြဲ၍လည္း မျဖစ္ႏုိင္။

လူထု မေၾကမနပ္ျဖစ္ကာ ခံႏုိင္စြမ္းရည္ကုန္ဆုံးျပီး ထပ္မံအုံၾကြလာႏုိင္သည္။

၎၏တပ္တြင္း မညီညြတ္မႈ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ထုိကဲ့သုိ႔ တုိက္ခုိက္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ား၏ မာနယ္ပေလာကုိ ေခ်မႈန္းလုိေသာ န၀တ မွာ ဆုပ္လည္းစူး စားလည္းစူး ျဖစ္ကာ အက်ပ္ ဆုိက္ေနခဲ့သည္။

 

သုိ႔ျဖစ္၍ ၎၏ စစ္ဆင္ေရးနည္းသစ္ကုိ စနစ္တက် အကြက္ခ်ကာ စီစဥ္ခဲ့ရေလသည္။
န၀တ သည္ မာနယ္ပေလာကုိ အင္အားသုံးလွ်က္ အႏုိင္ယူရန္ မေတြး၀ံ့ေတာ့ေခ်။
ထုိမွ်ေလာက္အထိ ရန္သူ (န၀တ)က ခန္႔ညားရုိေသခဲ့ရေသာမာနယ္ပေလာကုိ ေကအဲန္ယူအပါအ၀င္ ေတာ္လွန္
ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခဲ့လုိက္ၾကရၿပီ ျဖစ္သည္။

ေနရပ္ရင္းကို စြန္႔ခြါေနၾကရသည့္ မ်ိဳးဆက္သစ္ကရင္ေလးမ်ား

ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းကုိသာ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ျပီး၊
ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ General Head Quarter အေဆာက္အဦး၊
မာနယ္ပေလာ အစည္းအေ၀းခန္းမေဆာင္ႀကီး၊
မ.ဒ.တ (N.D.F)႐ုံး။
မ.ဒ.မ.ခ(D.A.B)႐ုံး။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္(လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ)(N.L.D.L.A)႐ုံး။
ကရင္လူငယ္အစည္းအရုံး(K.Y.O)႐ုံး။
ကရင္အမ်ဳိးသမီးအစည္းအရုံး(K.W.O)႐ုံး။
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစုိးရ(N.C.G.U.B)႐ုံး။
ကရင္အမ်ဳိးသားရဲတပ္ဖြဲ႔(K.N.P.F)႐ုံး။
စသည့္ ရုံးအေဆာက္အဦအသီးသီးႏွင့္ လူေနအေဆာက္အဦမ်ားအားလုံးကုိ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးလုိက္ၾကသည္။ (ယာေဒးနီႏွင့္ ထီးေသခီးတုိ႔မွ အေဆာက္အဦမ်ားကုိပါ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရွိရသည္။)

ထုိ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားသည္ မီးရႈိ႕လုိက္ၾကသူမ်ား၏ ရင္ကုိသာမက၊ ဒီမုိကေရစီေရးႏွင့္အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေ
ေရးကုိ အားေပးေထာက္ခံၾကေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပရွိလူထုအားလုံး၏ ရင္ကုိပါ ကူးစက္လွ်က္ ပူျပင္းေလာင္ျမဳိက္
ေၾကကြဲေစေလသည္။

မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ဆက္လက္ခ်ဳပ္ကုိင္ထားရန္ မသင့္ေလွ်ာ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ စခန္းၾကီးအား လက္လႊတ္
လုိက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ရန္သူ န၀တ၏ သိမ္းပုိက္ ဖ်က္ဆီးမႈကုိ မခံပဲ၊ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ျခင္းမွာ
ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ လုပ္ရပ္ျဖစ္သည္။
မိမိတုိ႔ပစၥည္းကုိ ရန္သူ မရေစရ။
မိမိတုိ႔စြန္႔ခြါခဲ့ေသာ နယ္ေျမကုိ၀င္၍ သိမ္းပုိက္လုိက္ႏုိင္ျခင္းမွ လြဲလွ်င္ မည္သုိ႔ေသာ အက်ဳိးအျမတ္ တခုတေလမွ် ရန္သူမရရွိေစရ။ ဤသည္မွာ ရန္သူအေပၚ ထားရွိ က်င့္သုံးရမည့္ သေဘာထားအမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။
သုိ႔ျဖစ္၍ ေကအဲန္ယူသည္ ဘာသာေရးအေဆာက္အဦမ်ားႏွင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းႏုိင္ေသာပစၥည္းမ်ားမွ လြဲ၍ က်န္အရာ
အားလုံးကုိ မီးရႈိ႕ဖ်က္ဆီးလုိက္ၾကေလသည္။
မာနယ္ပေလာသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ ရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိ ပိတ္ပင္ဖိႏွိပ္မႈခံရျခင္း၏ ျပ
ယုဂ္ ျဖစ္၏။
မဆလ၊ န၀တ တုိ႔၏ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ေပၚလြင္ ထင္ရွားေစေသာ ျပယုဂ္လည္း ျဖစ္၏။
အဖိႏွိပ္ခံ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ဒီမုိကေရစီေရးကုိ လုိလားၾကေသာ အဖြဲ႔အစည္း
မ်ား၏ စည္းလုံးညီညြတ္မႈ ျပယုဂ္တခုလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ေနရပ္ရင္းကို စြန္႔ခြါေနၾကရသည့္ ကရင္ဒုကၡသည္အခ့်ိဳ

မာနယ္ပေလာကား မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္လွ်က္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလျပီ။
သုိ႔ရာတြင္ မာနယ္ပေလာ၏ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားသည္၊ ေဖၚျပပါ ျပယုဂ္မ်ားကုိ မ၀ါးျမဳိ မဖ်က္ဆီးႏုိင္ယုံမွ် မက
ျပယုဂ္သစ္တခုကုိပင္ ထပ္ဆင့္ ေမြးဖြားေပးလုိက္ေလသည္။
ထုိျပယုဂ္၏တန္ဖုိးမွာ အေတာ္ပင္ ႀကီးမားသည္။
ထုိျပယုဂ္ကုိ ရရွိဘုိ႔ရန္အတြက္ မာနယ္ပေလာသည္ မိမိကုိယ္မိမိ မီးေလာင္ျပင္အျဖစ္ စေတးခံခဲ့ရေလသည္။

သမုိင္းေပးတာ၀န္ မာနယ္ပေလာကုိ လက္လႊတ္လုိက္ရျခင္းသည္ (၄၆)ႏွစ္ေက်ာ္ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ ေကအဲန္ယူ ကရင့္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးၾကီး၏ တဆစ္ခ်ဳိး အေျပာင္းအလဲၾကီးတခု ျဖစ္သည္။
မာနယ္ပေလာကုိ ဆုံးရႈံးရေသာ္လည္း ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး ဆက္လက္ရွင္သန္တည္တံ့ေနဦးမည္ဆုိသည္ကုိ ယုံမွားသံသယ ျဖစ္ဘြယ္မရွိ။

သုိ႔ေသာ္မာနယ္ပေလာကကုိ လက္လႊတ္စြန္႔ခြါလုိက္ရမႈသည္ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ၾကီးမားေသာ အရင္း
အႏွီးၾကီးတခုကုိ ေပးဆပ္လုိက္ရျခင္း ျဖစ္သည္သာမက မာနယ္ပေလာကုိ ေျခကုတ္ယူလွ်က္ ရန္သူ န၀တ စစ္
အစုိးရအား ဆန္႔က်င္ဘက္ အတုိက္အခံျပဳေနၾကေသာ မဟာမိတ္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအတြက္ပါ ထိခုိက္နစ္နာမႈႀကီး
တရပ္ ျဖစ္ေလသည္။
န၀တ စစ္အုပ္စုအတြက္မူကား ျပည္သူလူထုႏွင့္ ကမၻာ့အလယ္တြင္ မ်က္ႏွာေျပာင္စြာလက္မေထာင္ ေခါင္းေမာ့ျပ
ႏိုင္မည့္ မဟာေအာင္ပြဲၾကီးတရပ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

 မိမိတုိ႔ ကရင္မ်ဳိးသား သမုိင္းသုေတသနအဖြဲ႔သည္ ကရင့္သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ေလ့လာစူးစမ္း မွတ္တမ္းျပဳစုရာတြင္ ကရင္အမ်ဳိးသားမ်ား ဆင္းသက္လာပုံ ေဒသပထ၀ီ သမုိင္းေၾကာင္းမွအစ ကရင့္ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံ၊ ဘာသာ
စကား၊ စာေပ၊ ဂီတ၊ ကဗ်ာလကၤာ၊ မိရုိဖလာ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္မႈမ်ား၊ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းလုပ္ငန္းမ်ား၊ ပြဲ
လမ္းသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပမႈမ်ား စသည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ အဂၤါရပ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္စျမဲ ျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအ
ရာမ်ားကုိသာမက အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းေၾကာင္းႏွင့္ အမ်ဳိးသားေရးလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေပၚေပါက္
လာရေသာ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးသမုိင္းေၾကာင္းကုိပါ သုေတသနျပဳစု မွတ္တမ္းတင္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးသမုိင္းေၾကာင္းကုိ မွတ္တမ္းျပဳရာတြင္ မာနယ္ပေလာ၏ အခန္းက႑ကုိ ခ်န္လွပ္ထား၍ မရ။ မာနယ္ပေလာသည္ ေတာၾကဳိ အုံၾကား ေနရာေလးတခုမွ်သာ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပင္ ေကအဲန္ယူကုိ ျပည္သူလူထုတရပ္လုံးကသာမက ကမၻာ့ႏုိင္ငံအမ်ားအျပားကပင္ အာရုံစုိက္လာေစခဲ့ေသာ ေနရာျဖစ္ေလသည္။ ျမန္မာဒီမုိကေရစီေရး အင္အားစုမ်ား၏ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ မာနယ္ပေလာသည္ ယခင္ အခ်ိန္မ်ားကထက္ ပုိ၍ သတင္းၾကီး၏။ ေကအဲန္ယူ၏ ရပ္တည္မႈကုိ ပုိ၍ ထယ္၀ါေစခဲ့၏။

 မာနယ္ပေလာ၌ အစည္းအေ၀းပြဲမ်ား၊ ညီလာခံမ်ား၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမ်ား၊ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး၏ ေန႔ၾကီးရက္ၾကီးအခမ္အနားမ်ား ပုိ၍ ၾကီးက်ယ္စြာ၊ ပုိ၍ မ်ားျပာစြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့သည္။ အစည္းအေ၀းပြဲမ်ားမွေန၍ ကမၻာသိဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ားကုိ ေၾကျငာႏုိင္ခဲ့သည္။
ေတာ္လွန္ေသာမ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအတြက္လည္း အတတ္ပညာဆုိင္ရာ သင္တန္းမ်ားစြာကုိ ဖြင့္လွစ္ႏုိင္ခဲ့သည္။

ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးသမုိင္းေၾကာင္းတြင္ မာနယ္ပေလာကုိ ေမ့ထား၍ မျဖစ္ေပ။ အနာဂတ္ကာလ ျပည္နယ္ေပါင္းစု ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သမုိင္းသစ္ကုိ ျပန္ေရးသည့္အခါတြင္လည္း ေက
အဲန္ယူႏွင့္မာနယ္ပေလာ၏အခန္းက႑မွာ မုခ် ပါရွိမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ ထုိမွ် အေရးပါ အရာေရာက္ခဲ့ေသာ မာနယ္ပေလာသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ မီးေလာင္ျပင္ ျဖစ္သြားရပါသနည္း။

မာနယ္ပေလာ၏ ပ်က္စီးဆုံးရႈံးရမႈအေၾကာင္းအရင္းခံကုိ ေလ့လာစူးစမ္း သုေတသနျပဳလွ်က္ သမုိင္းေၾကာင္း ျဖစ္
ရပ္မွန္ကုိ မွတ္တမ္းျပဳစုေရးမွာ မိမိတုိ႔၏ မလႊဲမေရွာင္သာေသာ တာ၀န္တရပ္ ျဖစ္လာပါသည္။ မွန္ကန္ေသာေစတနာျဖင့္ မာနယ္ပေလာကုိ လက္လႊတ္ဆုံးရႈံးခဲ့ရျခင္းသည္၊ ျမစ္ဆုံအေရးအခင္းႏွင့္ တုိက္ရုိက္
သက္ဆုိင္မႈရွိေနေၾကာင္း ထင္ရွားစြာပင္ေတြ႔ျမင္ရသည္။

ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း၏ အက်ဳိးအဆက္အျဖစ္ ေကအဲန္ယူမွ ခြဲထြက္သည့္ (D.K.B.A)ေခၚ တုိးတက္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကရင္မ်ဳိးသားအစည္းအရုံးသည္ န၀တ စစ္အုပ္စုႏွင့္ ပူးေပါင္းသြားျခင္း။ အတြင္းလူက ေဖါက္ဖ်က္သည့္တုိင္ က်န္လူမ်ား စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာလွ်င္ မာနယ္ပေလာ လြယ္ကူစြာ က်ဆုံးႏုိင္ မည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ျမစ္ဆုံအေရးအခင္းေၾကာင့္ မိမိအတြင္းမွာပင္ စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာမႈမရွိေတာ့ျခင္း။

ထြီးဖား၀ီက်ဳိးမွ ကာကြယ္မည့္ မဟာမိတ္မ်ားလည္း မရွိေတာ့ျခင္း။

အခ်င္းခ်င္းကုိ ျပန္မတုိက္လုိၾကသည့္အျပင္ ခုခံကာကြယ္မည့္သူမ်ား အၾကားတြင္ပင္ သံသယျဖစ္မႈမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ မာနယ္ပေလာခုံခံကာကြယ္ေရးကုိ ၾကဳိးစားလုိစိတ္မရွိတုိ႔ျခင္း။

တုိ႔ေၾကာင့္ (D.K.B.A)သည္ န၀တ အုပ္စုအား မာနယ္ပေလာသုိ႔၀င္ေရာက္ႏုိင္မည့္“အတြင္းလမ္း”မ်ားကုိ ျပသႏုိင္ ခဲ့ေလသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း ေပၚေပါက္လာရျခင္း၏ သမုိင္းေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိတုိ႔ ေလ့လာရျပန္သည္။

ဤတြင္ ေကအဲန္ယူ၊ ဒီေကဘီေအႏွင့္ န၀တ တုိ႔၏ သုံးဘက္ျမင္ ပတ္လည္စစ္တမ္းကုိ မိမိတုိ႔ ထုတ္ယူႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ သမုိင္းတြင္ က်န္ရစ္မည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားအား ေလ့လာမွတ္တမ္းျပဳရာတြင္ အျဖစ္ကုိ အျဖစ္အတုိင္း၊ အရွိကုိ အရွိအတုိင္း ေရးသားတင္ျပရန္ တာ၀န္မွာ သမုိင္းသုေတသီတုိ႔၏ တာ၀န္ပင္ျဖစ္သည္။ သမုိင္းသုေတသီတြင္ မည္သည့္ဘက္မွ မလုိက္ဘဲ ေရးသားမည့္ တာ၀န္တရပ္လည္း ရွိေနသည္။

သုိ႔ေသာ္ Researchers do for the sake of truth.မိမိတုိ႔သည္ အမွန္တရား၏ ဘက္၌သာ ရပ္တည္ၾကမည္။ မည္သည့္ဘက္သို႔မွ် မလုိက္ဘဲ ေရးသားျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။ အမွန္တရား၏ ဘက္သုိ႔သာ လုိက္ျပီး ေရးသားၾကမည္ ျဖစ္သည္။

မဆလ၊ န၀တ တုိ႔၏ လက္ေအာက္မွ သမုိင္းဆရာမ်ားကဲ့သုိ႔လည္း တဘက္ေစာင္းနင္းေရးသားမည္ မဟုတ္ေခ်။ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း အေထာက္အထား ျပည့္စုံ ခုိင္မာ တိက်စြာျဖင့္ ေရးသားတင္ျပၾကမည္ ျဖစ္သည္။ မွားယြင္းေသာ လုပ္ရပ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အက်ဳိးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ဆင္ေျခေပး ရွင္းလင္းမႈမ်ဳိးကုိ မိမိတုိ႔ ျပဳလုပ္မည္မဟုတ္။

ကရင္မ်ဳိးသားမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ေရးသားရာတြင္ မွန္ကန္ေသာေစတနာျဖင့္ အမွန္တရား၏ မ်က္ႏွာကုိသာ ေထာက္ရွဴ႕လွ်က္ ေရးရမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔၏ သမုိင္းေၾကာင္း တစိတ္တေဒသျဖစ္ေသာ ဤအေၾကာင္းအရာကုိ မိမိတုိ႔မေရးလွ်င္ န၀တ စစ္အုပ္စုက ေရးမည္ ျဖစ္သည္။

န၀တ ၏ (ငါးဖယ္ က ေျပာင္းျပန္)ေျပာၾကားေသာ မုိးလုံးျပည့္ မုသာ၀ါဒမ်ားကုိ လူတုိင္းသိရွိၾကျပီး ျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔က အမွန္တရားကုိ တင္ျပျခင္း မျပဳႏုိင္လွ်င္ န၀တ စစ္အုပ္စုက ၎တုိ႔၏ထုံးစံအတုိင္း တဘက္ေစာင္းနင္း ေရးသားၾကမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေနာက္လာမည့္ သုေတသီမ်ားအတြက္လည္း ေျခရာေကာက္မႈ လႊဲမွားႏုိင္သည္။

၎တုိ႔၏ တင္ျပခ်က္ကုိသာ အမွန္ဟု ယူဆၾကမည္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤစာတမ္းကုိ ေရးသားရာတြင္ မိမိတုိ႔သည္ ေကအဲန္ယူ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံးၾကီး၏ ေကာင္းကြက္မ်ားထဲမွ အားနည္းခ်က္မ်ားကိုလည္း ေထာက္ျပသြားမည္။ ဒီေကဘီေအ ခြဲထြက္အုပ္စုႏွင့္ န၀တ ၏ လုပ္ေဆာင္မႈ အဆုိးမ်ားထဲမွ ေကာင္းကြက္တုိ႔ကုိလည္း ေဖၚျပသြားမည္ ျဖစ္သည္။

ဗမာစစ္အစိုးရႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည့္ KNU ကရင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖၚေဆာင္မႈ ေကာ္မီတီ၀င္မ်ား

ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိ အခုိက္အတန္႔အားျဖင့္ ကစင့္ကလ်ား ျဖစ္သြားေစသည့္ မာနယ္ပေလာစခန္းၾကီး ဆုံးရႈံးရမႈတြင္ မည္သူ႔၌ တာ၀န္ရွိေၾကာင္းကုိမူ မိမိတုိ႔ ေထာက္ျပ ေ၀ဘန္မည္မဟုတ္။

ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားကုိ အမွန္အတုိင္းသိရွိၾကျပီးေနာက္ သမုိင္းေၾကာင္းတရားခံသည္ (၁) ေကအဲန္ယူ ကုိယ္တုိင္ဘဲလား?(၂)ဒီေကဘီေအ ခြဲထြက္အုပ္စု၏ ညံ့ဖ်င္းမႈမ်ားပင္လား?(၃) S.L.O.R.C)ေခၚ န၀တ စစ္အုပ္စု၏ ေသြးခြဲ သပ္သွ်ဳိမႈလား?ဆုိသည္ကုိ ျပည္သူမ်ားကသာ ဆုံးျဖတ္ၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ ဤစာတမ္းကုိ ေရးရန္ သင့္ မသင့္ ကာလၾကာ့ျမင့္စြာ ခ်ီတုံ ခ်တုံ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားခဲ့ရသည္။

ေရးမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ျပီးသည့္ေနာက္တြင္ သက္ဆုိင္ရာ စာေစာင္ စာတမ္းမ်ား၊ ဓာတ္ပုံ အကုိးအကား အေထာက္အထားမ်ား၊ ေရဒီယုိသတင္းမ်ား၊ ပါးစပ္သတင္းမ်ားကုိသာမက “ျမစ္ဆုံ ျဖန္ေျဖေရး”ေကာ္မတီမွ ပုဂၢဳိလ္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ျမစ္ဆုံအေရးအခင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ကာယကံရွင္ ပုဂၢဳိလ္အခ်ဳိ႕ကုိ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးမွတ္သားမႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ရပါသည္။ ျဖစ္ဆုံအေရးအခင္းကုိ မွတ္တမ္းတင္ရန္ အခ်က္အလက္မ်ား၊ အတန္အသင့္ ရရွိလာသည့္ အေနာက္တြင္မူ --- အပုိင္း (၁) စတင္ ျမစ္ဖ်ားခံရာ သမုိင္းေၾကာင္း။

အပုိင္း(၂) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း။ အပုိင္း(၃) အရွိန္မေသေသးေသာ ၀ဲဂယက္မ်ား ဟူ၍ အပုိင္း (၃)ပုိင္း ပုိင္းျခား
လွ်က္၊ အပုိင္းတပုိင္းစီကုိ အခန္းက႑မ်ား အသီးသီးခြဲကာ ဤသမုိင္းေလ့လာေရးစာေစာင္မ်ားတြင္ အခန္းဆက္
တင္ျပရန္ စီစဥ္ခဲ့ပါသည္။ ဆုိခဲ့ျပီးသည့္အတုိင္း မိမိတုိ႔သည္ အမွန္တရား၏ဘက္မွ ရပ္တည္လွ်က္ ဤစာတမ္းကုိ
ေရးမည္ျဖစ္ပါသည္။

(အမွန္တရား ဆုိသည္မွာ လူအမ်ားစု လက္ခံျခင္း လက္မခံျခင္းႏွင့္ မပတ္သက္ပါ

လက္ခံႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ လက္မခံႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ အမွန္သည္ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္)

ထုိ႔ေၾကာင့္ သမုိင္းေၾကာင္း အခ်က္အလက္မ်ားကုိ မွတ္တမ္းတင္မႈ မည္ကာမတၱမဟုတ္ဘဲ၊ ထုိျဖစ္ရပ္မ်ားႏွင့္
ပတ္သက္၍ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ သတၱဳခ်ျခင္းမ်ားကုိလည္း မိမိတုိ႔ျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္သည္။

 ေကအဲန္ယူ၊ ဒီေကဘီေအႏွင့္ န၀တ ဟူသည့္ ေနရ အသီးသီးသုိ႔ ရည္တူခံစားစိတ္ျဖင့္ ၀င္ေရာက္ ရႈျမင္လွ်က္ သုံးဘက္ျမင္ ပတ္လည္ စစ္တမ္းကုိလည္း ထုတ္ယူမည္ ျဖစ္သည္။ ရႈေဒါင့္အသီးသီးမွ ရႈျမင္ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေသာ သမုိင္းေၾကာင္းသင္ခန္းစာမ်ားႏွင့္ သမုိင္းေၾကာင္းတရာခံတုိ႔ကုိမူ သမုိင္းပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုၾကီးကသာ ဆုံးျဖတ္မႈေပးႏုိင္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

 ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားကုိ စုစည္းတင္ျပကာ ပုိင္းျခင္း သုံးသပ္ျခင္း ျဖစ္ေသာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ သတၱဳခ်ျခင္းမွ လြဲ၍ ဤအရာမ်ားသည္ သမုိင္းေၾကာင္းသင္ခန္းစာျဖစ္သည္ဟု၎၊ မိမိတုိ႔က တရားသူၾကီးသဖြယ္ ၀င္ေရာက္ဆုံးျဖတ္မႈ ေပးမည္ မဟုတ္ပါ။

ဤစာတမ္းကုိ သမုိင္းေလ့လာေရး ႏုိင္ငံသစ္စာေစာင္မ်ားတြင္(၃)လတၾကမ္ လအနည္းငယ္မွ် အခန္းဆက္တင္ျပျဖစ္ရာ ေဖၚျပျပီးေသာေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ပုိမုိသိရွိထားေသာအခ်က္အလက္မ်ား ရွိေနပါက ေနာက္စာေစာင္မ်ား မထြက္ရွိမီ မိမိတုိ႔ထံ ဆက္သြယ္ေပးပုိ႔ၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။

အထူးသျဖင့္ န၀တ စစ္အုပ္စုသို႔ ေမတၱာရပ္ခံလုိပါသည္။ ယခု မိမိတုိ႔ေရးသားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားထဲမွ မွားယြင္းတိမ္းေစာင္းသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ကရင္အမ်ဳိးသားသမုိင္းသုေတသနအဖြဲ႔ လိပ္စာအတုိင္း (န၀တ သတင္းစာပါ ေဆာင္းပါးမ်ားကဲ့သုိ႔ မဟုတ္ဘဲ။)လူ႔သိကၡာႏွင့္ေလွ်ာ္ညီေသာ အေရးအသားမ်ဳိးျဖင့္ ေ၀ဘန္ေရးသားေပးပုိ႔ႏုိင္ၾကပါသည္။ မည္သည့္ ေထာက္ျပေ၀ဘန္မႈမ်ဳိးကုိမဆုိ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ မွန္ကန္သည္ဟု ယူဆပါက ထည့္သြင္းေဖၚျပေပးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

မွတ္ခ်က္

ဤျမစ္ဆုံေဆာင္းပါးကုိ ေရးသားရာတြင္ အခ်ဳိ႔ေသာ ကာယကံရွင္မ်ားကုိ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္း မွတ္တမ္းျပဳခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကုိမူ အေျခအေနအေၾကာင္းအရပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ လူကုိယ္တုိင္ ေတြ႔ဆုံျခင္းမျပဳႏုိင္ခဲ့ပါ။

စာရြက္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ တဆင့္စကားမ်ားျဖင့္သာ အေထာက္အထားျပဳ ေရးသားခဲ့ရပါသည္။
အကယ္၍ အခ်ဳိ႕ေသာအခ်က္အလက္မ်ား၌ မွားယြင္းလြဲေခ်ာ္မႈမ်ားရွိခဲ့ပါက ကရင့္သမုိင္းသုေတသနဌာနသုိ႔ ေ၀ ဘန္ေထာက္ျပမႈျပဳၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။

သမုိင္းေလ့လာေရး ႏုိင္ငံသစ္ေစာင္(၅)မွ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မာနယ္ပေလာ(သုိ႔မဟုတ္) ျမစ္ဆုံအေရးအခင္း အပုိင္း(၂)ကုိ ဆက္လက္ေဖၚျပမည္

 Copy from http://parsithan.blogspot.com/2012/05/blog-post_532.html

ကရင္ တမ်ဳိးသားလံုး အျမင္ခ်င္ဆံုးေသာ သမိုင္း၀င္ ဓါတ္ပံု

ဒီဓါတ္ပံုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေမ ၂၈ရက္ေန႔က ကရင္လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ ျပဳလုပ္အျပီး ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကရင့္အမ်ဳိးသားေတြ အတြက္ သမိုင္း စာမ်က္ႏွာတင္လာေစမယ့္ ေျခလွမ္းသစ္ေတြ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေျခလွမ္းသစ္ေတြ တက္လွမ္းလာႏိုင္ဖို႔ဟာလည္း ကရင္ထု တရပ္လံုးရဲ့ တြန္းအားေတြနဲ႔ ပါ၀င္ကူညီ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္မွဳေတြ ရွိမွာသာလွ်င္ တက္လွမ္းႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႔ အမ်ဳိးသား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးအတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္ၾကရန္နဲ႔ မိမိတို႔မွာ ရွိေနတဲ့ အစြဲေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေဘးမွာ ခ်ထားျပီး သမိုင္းေပး တာ၀န္တရပ္ကို ထမ္းေဆာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရန္သူ႔အၾကိဳက္ ေသြးခြဲ ေ၀ဖန္မွဳေတြ၊ ပုဂဳိလ္ေရးေတြနဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ပုပ္ခတ္ေ၀ဖန္မွဳေတြစတဲ့ ညီညြတ္မွဳေတြကို ထိခိုက္လာေစမယ့္ အေျပာအဆို အျပဳအမူေတြ မွန္သမွ် ဆင္ျခင္တံု တရားထားကာ ေျပာဆိုၾကရန္ လြန္စြာပင္ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါမွသာ မိမိတို႔ လိုလားေတာင့္တေနၾကတဲ့ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္ရွိလာႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကရင္သမိုင္း စာမ်က္နွာထဲမွာ အကြဲအျပဲေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့ေသာ္ျငားလည္း သမိုင္းေမာ္ကြန္းတင္ခံရတဲ့ ျပန္လည္ ညီညြတ္မွုေတြလည္း သမိုင္းစာမ်က္ႏွာ တခ်ဳိ႔ေပၚမွာ က်က္သေရ ရွိစြာနဲ႔ ေနရာယူခဲ့တာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေမာ္ကြန္းတင္ ခံရတာေတြ အနက္ တခုကို ျပရမယ္ဆိုရင္ ၁၉၇၄ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီခုႏွစ္မွာ အခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္မွဳ မတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကတဲ့ မန္းဘဇံ ဦးေဆာင္တဲ့ KNUPနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမဦးေဆာင္တဲ့ KPLAတို႔ စည္းလံုးမွဳ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ႏွစ္အတန္ၾကာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ပဍိပကၡကို အဆံုးသတ္ သြားေစခဲ့တာ သာမကပဲ ၉ၾကိမ္ေျမာက္ ကြန္ဂရက္ကို ျပန္လည္က်င္းပကာ KNU အျဖစ္ တဖြဲ႔ထဲ ျပန္လည္ ရပ္တည္ခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းေမာ္ကြန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာက္ပံု) ဒါေၾကာင့္ လက္ရွိ ကရင္လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြရဲ့ လုပ္ေဆင္ၾကိဳးပမ္းမွဳေတြကေန ယခင္ ၇၄ခုႏွစ္က မန္းဘဇံနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမတို႔ရဲ့ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္မွဳေတြလို ျဖစ္လာေစဖို႔ ကရင္ထုတရပ္လံုးက ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကရန္မွာ သမိုင္းေပး တာ၀န္တရပ္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ့္မွာ ေလးႏွင့္ ျမားေတြ အစံုအလင္ ရွိေနျပီး အင္အားတရပ္ သံုးတတ္ဖို႔သာ လိုသည္။
အဲေခါင္ေသာင့္